της Άντας Ψαρρά

[3.4.2026]

Λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία της «Ιθάκης» του Αλέξη Τσίπρα, έχοντας τελειώσει την ανάγνωση ενός συναρπαστικού και εξαιρετικά χρήσιμου βιβλίου, γραμμένου σε πρώτο ενικό πρόσωπο, αλλά και πληθυντικό, όπου ήταν αναγκαίο, έγραψα ένα κείμενο με αφορμή τις λυσσώδεις τότε προσπάθειες αποδόμησής του από έναν αλλοπρόσαλλο στρατό εκ δεξιών και εξ αριστερών του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ («Η Αριστερά που τόλμησε», 2.12.2025).

Ένα σύνολο που έσπευδε να αποδομήσει το βιβλίο και να απαξιώσει και τον συγγραφέα του χωρίς φυσικά να το έχει αναγνώσει (π.χ. οι εκλεκτοί του Μαξίμου) ή έχοντας αναγνώσει μόνο τα σημεία «SOS», όπως λένε οι μαθητές. Πέρασαν σχεδόν τέσσερις μήνες και μετά από ένα κύκλο πετυχημένων -κατά κοινή παραδοχή- παρουσιάσεων ανά την Ελλάδα, δεδομένης της εξαιρετικά κρίσιμης συγκυρίας εντός και εκτός χώρας ο Αλέξης Τσίπρας προχώρησε την Πέμπτη το βράδυ και στην πρώτη δημόσια τηλεοπτική του συνέντευξη στον Νίκο Χατζηνικολάου («Ενώπιος Ενωπίω», ΑΝΤ1). Και αν στις παρουσιάσεις – και ειδικά στην πρώτη της Αθήνας – υπήρξαν αστοχίες και θολά σημεία σε ό,τι αφορά το μέλλον κι όχι το περιεχόμενο του βιβλίου, τώρα οι απαντήσεις του ήταν καθαρές και χωρίς περιστροφές. Όπως θα σπεύσουν πολλοί να πουν κακοπροαίρετα ή καλοπροαίρετα το γυαλί τον αγαπάει τον πρώην πρωθυπουργό. Ειδικά όταν έχει προηγηθεί επανειλημμένα ο «ιδιοκτήτης» του Μαξίμου με τις στημένες συνεντεύξεις, τις στημένες χειρονομίες τύπου Ai και τα κατά συρροή ψέματα – πώς να το κάνουμε; – η παρουσία του Τσίπρα ήταν κάτι διαφορετικό. Και ο Νίκος Χατζηνικολάου ανάσαινε καλύτερα, ρωτώντας ό,τι έκρινε ο ίδιος ενδιαφέρον.

Λοιπόν ο Τσίπρας ήταν ευθύς, δεν απέφυγε καμία απάντηση και ήταν ειλικρινής, ακόμα και για τους όποιους ενδοιασμούς του σχετικά με το πότε θα ξεκινήσει επίσημα η νέα πρωτοβουλία του.

Ανάμεσα στις ερωτήσεις και στις απαντήσεις αναδείχτηκαν ανάγλυφα για άλλη μία φορά οι κολοσσιαίες διαφορές του από τον Μητσοτάκη σε κάθε δύσκολη συγκυρία που αντιμετώπισε η χώρα. Θα πει κανείς «ευκολάκι» αυτό, ειδικά σε ό,τι αφορά τις υποκλοπές, τα Τέμπη, τη γενική συγκάλυψη και τη διαφθορά αλλά δεν θα έχει δίκιο. Δεν του χαρίστηκε ο Χατζηνικολάου και ρώτησε όλα εκείνα που αναμασά χρόνια τώρα το «αντισύριζα» μέτωπο σε κάθε του μορφή. Δεν μπορεί παρά να διέκρινε κάθε τηλεθεατής την ευθεία παραδοχή των αδυναμιών και των δυσκολιών της διακυβέρνησης 2015-2019, σε αντίθεση με όσα ακούμε τα τελευταία χρόνια από τον σημερινό ένοικο του Μαξίμου, ο οποίος στα δύσκολα κρύβεται και δείχνει ως ένοχο κάθε φορά τον… σταθμάρχη.

Βέβαια η απάντηση που έδωσε για τα capital control διαστρεβλώθηκε σε χρόνο μηδέν από το σύστημα Πέτσα, που άκουσε ότι ο Τσίπρας ήθελε να κλείσει νωρίτερα τις τράπεζες! Γιατί; Σιγά μην εξηγήσουν! Αρκεί μια δόση λάσπης ακόμα. Αυτό που είπε βέβαια ο Τσίπρας για το οποίο έκανε και αυτοκριτική (και στο βιβλίο) ήταν εντελώς άλλο:

Ν.Χ.: « Έκλεισαν οι τράπεζες πρόεδρε, και πολλές επιχειρήσεις πλήρωσαν πολύ μεγάλο κόστος εκείνο το καλοκαίρι».

Α.Τ.: «Κύριε Χατζηνικολάου εκεί ήμουνα. και τα θυμάμαι. Όπως επίσης θυμάμαι το γεγονός ότι παρά το ότι έκλεισαν οι τράπεζες και οι πολίτες ήταν στις ουρές, λίγες μέρες μετά 63% πήρε το Όχι στο δημοψήφισμα». Συνέχισε εξηγώντας (για πολλοστή φορά) με δύο λόγια το πώς το 63% του δημοψηφίσματος, με κλειστές τράπεζες έγινε το όπλο της τότε κυβέρνησης για την συμφωνία: «Αυτό που όλοι ονόμασαν κωλοτούμπα ήτανε η κορυφαία στιγμή που άνοιξε το δρόμο της εξόδου της χώρας από τη μνημονιακή επιτροπεία με αναδιάρθρωση χρέους και επαρκή χρηματοδότηση. Ξέρετε κύριε Χατζηνικολάου ποιο ήταν ένα από τα λάθη μου; Λέτε κλείσαμε τις τράπεζες. Δεν τις κλείσαμε εμείς. Μας κλείσανε τις τράπεζες. τις τράπεζες έπρεπε να τις κλείσουμε εμείς την επόμενη μέρα των εκλογών και όχι να αφήσουμε να μας εκβιάζουνε μέσα από τη διαρροή των καταθέσεων, μέσα από τις κινήσεις με το σταγονόμετρο, σας δίνουμε ρευστότητα, δεν σας δίνουμε ρευστότητα και να πάμε να κάνουμε τη διαπραγμάτευση».

Όλες οι «δύσκολες» ερωτήσεις απαντήθηκαν, ειδικά σε ό,τι αφορά τη διάχυτη σημερινή διαφθορά, τα πραγματικά νούμερα της οικονομίας που εξαντλείται κάθε μέρα που περνάει από τις αθρόες χρηματοδοτήσεις των κολλητών του Μαξίμου και τις νεοσύστατες εταιρείες τους, από την κερδοφορία των καρτέλ και των funds που αγόρασαν μπιρ παρά τα ιδιωτικά χρέη και τώρα τα διογκώνουν δυσβάστακτα για τους οφειλέτες, για το άρρωστο πλέον κράτος του επιτελάρχη κλπ.

Ο Τσίπρας πολύ προσεκτικά μίλησε για πρώην συντρόφους του που τώρα ανταγωνίζονται μεταξύ τους και προσδιορίζονται από την αντίθεσή τους μαζί του αλλά και με το πρόσφατο παρελθόν τους. Εξήγησε πόσο εύκολο θα ήταν γι’ αυτόν να συνεχίσει στην ασφάλεια των πίσω εδράνων της Βουλής με τις δεδομένες ανέσεις ενός πρώην πρωθυπουργού που δεν χρειάζεται καν σταυρό προτίμησης στις εκλογές. Ο δημοσιογράφος επέμεινε να επαναλάβει ακόμα και τις χιλιοειπωμένες ερωτήσεις, π.χ. για τις τηλεοπτικές άδειες, τη Novartis, το Μάτι, τις Πρέσπες, τις διασπάσεις της Αριστεράς κλπ. όμως επέλεξε ταυτόχρονα να αφήσει τρίτα πρόσωπα να μιλήσουν πολύ επαινετικά για τον πρώην πρωθυπουργό όπως για παράδειγμα τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.

Η συνέντευξη είχε λοιπόν ουσία, ειδικά σ’ αυτή τη συγκυρία, με τη μισή κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ να είναι υπόδική και τον αρχηγό της να επιλέγει σήμερα αστείες μετακινήσεις στελεχών, προκειμένου να καθησυχάσει την κοινή γνώμη και τους Ευρωπαίους. Ο Τσίπρας κατέδειξε απολύτως καθαρά τα στενά και επικίνδυνα μονοπάτια που ακολουθεί ο Μητσοτάκης σε ό,τι αφορά το κράτος δικαίου και τη διεθνή πολιτική της χώρας, ειδικά τώρα που μιλούν μόνο τα όπλα, πιο κοντά στην Ελλάδα από κάθε άλλη φορά.

Δεν ρωτήθηκε για τις ωμές παραβιάσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις συνεχείς προσπάθειες χειραγώγησης της Δικαιοσύνης. Προφανώς το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον ήταν στραμμένο περισσότερο στις διασπάσεις της Αριστεράς, στη στάση των πρώην στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως στον τρόπο που οραματίζεται ο Αλέξης Τσίπρας το νέο ξεκίνημα.

Ενώ απάντησε αβίαστα σε κάθε ερώτημα, εντούτοις στο δια ταύτα, στις επιθυμητές συνεργασίες και συμμαχίες και ειδικά στο στόχο για κόμμα που θα προκύπτει από τις ανάγκες της κοινωνίας, έδωσε μόνο ένα γενικό περίγραμμα του στρατηγικού σχεδίου που ετοιμάζεται από το Ινστιτούτο. Αναφέρθηκε σε κάποια μέτρα που θα αντιμετωπίζουν την ακρίβεια που θερίζει και αναρωτήθηκε γιατί δεν ασχολούνται τα ΜΜΕ όχι μόνο με το πόσο χάνουν οι πολίτες από την αγοραστική τους δύναμη αλλά και το πόσο ασύστολα κάποιοι κερδίζουν σε βάρος τους. Μίλησε για τη φορολόγηση του πλούτου χωρίς να μπει σε λεπτομέρειες για το πώς και το πόσο. Θα πει κανείς μια συνέντευξη ήταν δεν μπορούν να απαντηθούν όλα και φυσικά υπάρχουν πολλά θέματα εν αναμονή.

Σχετικά με τις όποιες συμμαχίες, με μεγάλη δόση ρεαλισμού εξήγησε το πόσο λάθος είναι οι συγκολλήσεις και οι συμπράξεις κομμάτων αλλά όχι συλλογικοτήτων και κινημάτων που αναζητούν ένα καλύτερο αύριο. Δεν ρωτήθηκε για την επέλαση της Ακροδεξιάς και ίσως είχε ένα νόημα να πει ο ίδιος την άποψή του πάνω στο καυτό αυτό θέμα που οδήγησε και οδηγεί πολλά ευρωπαϊκά κόμματα σε αναγκαίες συμμαχίες. Δεν ρωτήθηκε κι έτσι δεν είπε λέξη για τους διωγμούς των προσφύγων και των μεταναστών που έχουν ξεπεράσει κάθε ανθρώπινο όριο και στην Ελλάδα επί Πλεύρη και λοιπών. Οψόμεθα! Δήλωσε απερίφραστα βέβαια ότι ο όποιος φορέας δημιουργηθεί θα διαπνέεται από τις αρχές της Αριστεράς όμως αυτό δεν φτάνει.

Η αποτίμηση της συνέντευξης στο σύνολό της ήταν πολύ θετική και επιβεβαιώνει σε μεγάλο βαθμό ότι παραμένει ένας πολύ σημαντικός – αν όχι ο μόνος- αντίπαλος στο κράτος Μητσοτάκη. Πέρα λοιπόν από τα τόσο θετικά λόγια εκπροσώπων της εκκλησίας (Ιερώνυμος), του στρατού (επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ Χρήστος Χριστοδούλου) και του Ιταλού πολιτικού του αντιπάλου Ενρίκο Λέττα, για όποιον δεν αναζητάει με κάθε τρόπο την παραμικρή αφορμή για να επιβεβαιώσει την απόφασή του να βάλει «Χ» στον Τσίπρα, η συνέντευξη ήταν σίγουρα μια χαραμάδα για το ότι κάτι μπορεί επιτέλους να γίνει.