[18.11.2025]

Ήσουνα κομμάτι της δικιάς μας Αριστεράς, πάντα ακούραστος, πάντα χαμογελαστός και πάνω από όλα πάντα ευγενικός. Πολλά θα γραφτούν τώρα για σένα από τους συντρόφους, τους φίλους, τους συναγωνιστές και τους δικούς σου ανθρώπους.
Από μένα ένα μικρό αντίο στον φίλο με το ελαφροπάτητο βήμα, το χαρακτηριστικό ψεύδισμα και τα λακκάκια στα μάγουλα.
Αντίο στον Αλέκο που έπαιζε σαν παιδί με τα πιτσιρίκια, στον Αλέκο που μαζί του έκανα τους πιο αγαπησιάρικους πολιτικούς καυγάδες και που ποτέ μα ποτέ ο ίδιος δεν μου κράτησε τα γνωστά… «αριστερά» μούτρα.
Αντίο στον ακομπλεξάριστο Αλέκο που μπορούσε να αυτοσαρκάζεται, να διαθέτει απεριόριστη αισιοδοξία ακόμα και στα πιο δύσκολα.

Αντίο από μένα και τον Δημήτρη στον φίλο Αλέκο Φλαμπουράρη που εκτιμούσαμε και αγαπήσαμε.

Στην αγαπημένη του Εύη ευχόμαστε καλή δύναμη τώρα στα τόσο δύσκολα.

Άντα