του Ολύμπιου Δαφέρμου

[27.7.2026]

Μέσα στην οδυνηρή πραγματικότητα, διεθνή και εντόπια, κατάφερνε να επιβιώνει η συνεταιριστική «Εφημερίδα των Συντακτών».

Δημιούργημα μιας ομάδας προοδευτικών και αριστερών δημοσιογράφων, που τη στήριζαν κυριολεκτικά με το αίμα τους. Μια εφημερίδα μη κομματική, ανοικτή και σοβαρή.

Η μόνη καθημερινή εφημερίδα που τεκμηριωμένα ασκούσε κριτική στις αυθαιρεσίες και τις ασυδοσίες μιας κυβέρνησης που άλεθε το Σύνταγμα, τους νόμους και τα δημόσια οικονομικά σαν κατακτητής και όχι σαν ιδιοκτήτης. Γιατί ως γνωστόν ο ιδιοκτήτης σέβεται τα έχει του. Κάθε κατατρεγμένη ομάδα ανθρώπων, κάθε αδικημένος, κάθε θύμα μπορούσε να ελπίζει στην βοήθειά της.

Μια εφημερίδα, λοιπόν, αποκούμπι για τους από κάτω, για τους αδύναμους, για την κοινωνική δικαιοσύνη, για την ισονομία και την ισοπολιτεία. Οι μόνοι της πόροι οι αναγνώστες της και οι διαφημίσεις. Οι τελευταίες λιγοστές, δεδομένου ότι η πολιτική τής εφημερίδας δεν ευνοούσε τους ολιγάρχες που διέθεταν πακτωλό χρημάτων για προβολή και εξαγορά συνειδήσεων. Έτσι το μόνο στήριγμα που της έμενε ήταν οι αριστεροί και οι προοδευτικοί πολίτες. Τούτοι οι τελευταίοι, ως φαίνεται, δεν κατάλαβαν τη σπουδαιότητα του εγχειρήματος. Δεν κατάλαβαν ότι μέσα στην δημοσιογραφική ασυδοσία των ολιγαρχών μια ανέντακτη αριστερή συνεταιριστική εφημερίδα, πέρα από την δημοσιογραφική της αξία, έδινε και το παράδειγμα της συλλογικής επιχειρηματικής δράσης. Ένα πρόπλασμα της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, η οποία στην πράξη ριζικά αντιτίθεται στη λογική της καπιταλιστικής επιχείρησης, δίχως να είναι κρατική.

Μετά την κατάρρευση των σοβιετικών κρατών και την αποτυχία της κρατικής οικονομίας η Αριστερά δεν μπορεί παρά να ασπαστεί την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία. Ως σήμερα δεν δείχνει να το καταλαβαίνει και πολύ περισσότερο οι αριστεροί που για χρόνια ασπάζονταν την κρατική οικονομία. Ο απόλυτος κρατισμός της Αριστεράς φαίνεται πως ακόμη είναι κυρίαρχος. Έτσι η «Εφ.Συν.» δεν στηρίχθηκε από τους αριστερούς, όπως θα έπρεπε, αλλά ούτε και από τα κόμματα της Αριστεράς, με αποτέλεσμα η εφημερίδα να λυγίσει οικονομικά και να αναγκαστούν οι συνεταιρισμένοι δημοσιογράφοι να ζητήσουν επενδυτή. Εξάλλου στις μέρες μας οι ολιγάρχες, διεθνώς, ελέγχουν σχεδόν όλα τα ΜΜΕ προς ίδιον όφελος. Βρέθηκε και σε αυτή την περίπτωση αγοραστής, ο οποίος δεσμεύτηκε πως για δύο χρόνια δεν θα απολύσει δημοσιογράφους και υπαλλήλους και δεν θα αλλάξει η φυσιογνωμία της εφημερίδας. Πριν αλέκτωρ λαλήσει όλα αυτά έγιναν στάχτη, ως ήτο φυσικόν.

Και τώρα τι; Ποιο ΜΜΕ μπορεί να την αντικαταστήσει; Μάλλον κανένα γιατί θα ξέρει εκ των προτέρων την τύχη του, μιας και η πολιτική ωριμότητα των αριστερών και της Αριστεράς μοιάζει δεσμευμένη στο αποτυχημένο παρελθόν.