του Δημήτρη Ψαρρά

[4.8.2025]

Γιορτάζουν σήμερα όλοι οι οπαδοί της δικτατορίας Μεταξά, του περιβόητου καθεστώτος της «4^ης Αυγούστου». Το «Χωρίς Εφημερίδα» έχει ήδη ασχοληθεί με την υπόγεια αλλά ισχυρή πρόσδεση της Νέας Δημοκρατίας επί Κυριάκου Μητσοτάκη στον μύθο του «εθνικού κυβερνήτη» Ιωάννη Μεταξά (βλ. ενδεικτικά «Η Ν.Δ. κλείνει το μάτι στην Ακροδεξιά μέσω Μεταξά», 15.10.2024).

Ειδικά ο αντιπρόεδρος Άδωνης Γεωργιάδης εκφράζει μέχρι σήμερα τον ανυπόκριτο θαυμασμό του για τον δικτάτορα, επιχειρώντας να τον εμφανίσει ως «εθνικό ηγέτη» και να τον διαχωρίσει από τις σύγχρονες αναβιώσεις του φιλοχιτλερικού ρεύματος («Χρυσή Αυγή», κ.λπ.). Υπήρξε μάλιστα και μια προσπάθειά του να μου απαντήσει προσωπικά για σχετικό άρθρο στην «Εφημερίδα των Συντακτών» («Το “ναι” στον Μεταξά, ο Άδωνης και η Βουλή», 8.11.2021).

Είναι γεγονός ότι επί χρόνια ο κ. Γεωργιάδης από την τηλεοπτική του εκπομπή τόνιζε τη νομιμότητα της μεταξικής δικτατορίας: «Ο Ιωάννης Μεταξάς εξελέγη από τη Βουλή των Ελλήνων πρωθυπουργός στις αρχές του 1936. Όλα γίνανε απολύτως νόμιμα. Βάσει του τότε Συντάγματος» («Τηλεάστυ», 3.11.2009). Τα ίδια και από την ιστοσελίδα του: «Ο Ιωάννης Μεταξάς υπηρέτησε τον κοινοβουλευτισμό στο μεγαλύτερο διάστημα του βίου του. Δεν κατέβασε τα τανκς, ούτε έκανε όπως πολλοί νομίζουν πραξικόπημα. Έλαβε νομίμως την εξουσία και την ήσκησε κατά τον τρόπο που εκείνος πίστευε καλύτερα στα πλαίσια εκείνης της ταραγμένης εποχής. Με τη Χρυσή Αυγή, λοιπόν, καμία απολύτως σχέση» (18.3.2010). Την επομένη βέβαια προσπάθησε να διορθώσει τη χοντράδα, συγκρίνοντας τον Μεταξά με… τον Μιχαλολιάκο: «Ποτέ δεν είπα ότι ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν πιστός κοινοβουλευτικός. Είπα ότι δεν ήταν οπαδός του μπάχαλου και του χάους. Δηλαδή δράσις τύπου Χρυσής Αυγής ούτε κατεγράφη ούτε υπήρξε από τον Ιωάννη Μεταξά. Αν λοιπόν τον θαυμάζεις δεν μπορείς να πηγαίνεις και να ρίχνεις ξύλο στις πλατείες… Ο Μεταξάς νίκησε το σύστημα εκ των έσω!… Άρα σίγουρα πιο πολύ για δράση τύπου ΛΑΟΣ μου μοιάζει, παρά για Χρυσή Αυγή» (19.3.2010). Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι ο τότε γραμματέας του ΛΑΟΣ ομολογούσε ότι το κόμμα Καρατζαφέρη είχε πρότυπο τη δικτατορία της 4^ης Αυγούστου.

Αλλά αυτό το ξέπλυμα του δικτάτορα ως «αντιχιτλερικού» το διαψεύδει ο ίδιος ο Γεωργιάδης, προβάλλοντας (και πουλώντας) από την τηλεοπτική του εκπομπή τη βιογραφία του Μεταξά που έχει γράψει ο πατεντάτος φιλοχιτλερικός Κώστας Πλεύρης, ένα βιβλίο στο οποίο αποδίδεται στον Έλληνα δικτάτορα πλήρης ταύτιση με τη ναζιστική Γερμανία: «Εγώ για προφανείς πολιτικούς λόγους δεν πολυδείχνω βιβλία του Κώστα Πλεύρη, κυρίως όσα αφορούν πολιτικά θέματα, παρά μόνο όσα αφορούν ιστορικά. Όμως πρέπει να σας πω ότι όσοι ασχολείστε με τον Ιωάννη Μεταξά, θα γνωρίζετε ότι ο Κώστας Πλεύρης δηλώνει ο ίδιος μεταξικός και δεν το κρύβει, άρα έχετε τη βιογραφία του Μεταξά από έναν που δημοσίως δηλώνει μεταξικός, αλλά και μέσα στα βιβλία του έχει πράγματα τα οποία δεν θα βρείτε σε καμία άλλη βιογραφία του Μεταξά. Π.χ. έχει ένα κεφάλαιο για το τι είπαν οι καλλιτέχνες εκείνης της εποχής για τον Μεταξά. Οι καλλιτέχνες εκείνης της εποχής που δεν ήταν ίδιοι με τους σημερινούς θολοκουλτουριάρηδες έγραψαν ύμνους για τον Μεταξά» (Τηλεάστυ, 9.7.2007).

Ο κ. Γεωργιάδης, στην προσωπική του ιστοσελίδα –την οποία φρονίμως ποιων έχει πλέον εξαφανίσει, αλλά μπορεί καθένας να την ανακτήσει μέσω του archive.org– περηφανευόταν πριν από χρόνια για τον τότε αρχηγό του ως εξής: «Ο Καρατζαφέρης είναι ο πρώτος πολιτικός αρχηγός που μίλησε στη Βουλή για τον Ιωάννη Μεταξά! Θα μας κάνεις μάθημα εσύ; Είσαι σοβαρός; Μήπως νομίζεις ότι μιλάς σε νεοδημοκράτη;» (27.3.2010).

Και βέβαια επί χρόνια πρόβαλε το βιβλίο «Η καταγωγή των Ελλήνων», του Δημητρίου Δημόπουλου, συνιδρυτή με τον Πλεύρη της εθνικοσοσιαλιστικής οργάνωσης «4^η Αυγούστου», και τον υμνούσε ως «πολύ σπουδαίο Έλληνα και μεγάλο πατριώτη. Το βιβλίο αυτό το έχω διαβάσει έξι φορές. Συγκλονιστικό βιβλίο» («Τηλεάστυ», 3.11.2009).

Αφού το έχει διαβάσει τόσες πολλές φορές ο κ. Γεωργιάδης το βιβλίο του Δημόπουλου αποκλείεται να του έχει διαφύγει ότι μεταξύ άλλων ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι «ο αντισημιτισμός υπήρξε απόρροια της εβραϊκής διαγωγής» (σ. 180), ότι τώρα «οι λαοί έχουν δικαίωμα να άρουν την ιθαγένεια από τους Εβραίους πολίτες» (σ. 199), αλλά και ότι «το φυλετικό πρόβλημα της παρουσίας των Τσιγγάνων στην Ευρώπη είναι σοβαρό», ενώ η «προοδευτική ιδίως αφομοίωσή τους θέτει σε κίνδυνο την εθνολογική καθαρότητα των ευρωπαϊκών λαών» (σ. 281). Στην πραγματικότητα, ο Δημόπουλος επί χούντας διορίστηκε δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων (1969-71) και στη συνέχεια γ.γ. του υπουργείου Γεωργίας (1972-73). Στη Μεταπολίτευση εντάχθηκε στην ΕΠΕΝ του δικτάτορα Παπαδόπουλου και στη συνέχεια στο Π.Γ. του Ελληνικού Μετώπου του Μάκη Βορίδη. Τάχτηκε κι αυτός υπέρ της συγχώνευσης του Μετώπου στο ΛΑΟΣ. Οι απόψεις του είναι καθαρά εθνικοσοσιαλιστικές, ενώ στα βιβλία του συνήθιζε να εκθειάζει τον φυλετισμό και να τσιτάρει Χίτλερ και Ρόζενμπεργκ. Όπως κι ο Πλεύρης θεωρούσε απαράδεκτη τη δημοκρατία και υποστήριζε ότι «για ένα λαόν, όπως ο ελληνικός, όπου το κλασικώτερον φυλετικόν μειονέκτημα είναι η έλλειψις ομαδικού πνεύματος, εν είναι το ενδεικνυόμενον πολίτευμα, το συγκεντρωτικόν ολοκληρωτικόν» («Η Νέα Τάξις», σ. 98).

«Το Απαρτχάιντ ήταν μία τίμια μεθόδευση», υποστηρίζει σε άλλο του βιβλίο ο Δημόπουλος, διότι «δεν έβαζε τούτη ή εκείνη τη φυλή σε πρώτη ή δεύτερη μοίρα, αλλά μεριμνούσε εξ ίσου για όλες, για την αυτόνομη κάθε μιας ύπαρξη και ανάπτυξη» («Εισαγωγή στην Βιοπολιτική», σ. 185). Αντιθέτως, στις ΗΠΑ «πιστεύουν ότι θα απομακρύνουν με την “ίση μεταχείριση” την φοβερή στιγμή της φυλετικής συγκρούσεως. Το μόνο βέβαια που επιτυγχάνουν είναι να κακομαθαίνουν τους Νέγρους με τις παροχές και να αυξάνουν την αγανάκτηση των Λευκών εναντίον τους». Ακόμα και το πρόβλημα της ανεργίας λύνει ο Δημόπουλος, υιοθετώντας, όπως λέει, την «περίφημο μέθοδο Ράινχαρντ», η οποία μεταξύ άλλων προβλέπει «βαρεία φορολογία των οικογενειών, εις τας οποίας εργάζονται και γυναίκες, προς ελευθέρωσιν θέσεων δι’ άνδρας ανέργους» («Η Νέα Τάξις», σ. 191). Περιττό να θυμίσω ότι ο οικονομολόγος Ράινχαρντ ήταν ο υπεύθυνος φορολογίας του χιτλερικού Τρίτου Ράιχ.

Αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά;

Απλώς γελοιοποιούν όλες τις «αναλύσεις» που θέλουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη να εμφανίζεται ως «κεντρώος» ή έστω «ακροκεντρώος» και εξηγούν την ευκολία του σημερινού αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας να στρέφεται όλο και περισσότερο σε ακροδεξιές πολιτικές, να αυτοθαυμάζεται ως Έλληνας Όρμπαν και βέβαια να αναθέτει όλες τις σχετικές αρμοδιότητες στους Γεωργιάδη-Πλεύρη και να διασώζει πάση θυσία τον βουτηγμένο στον ΟΠΕΚΕΠΕ Μάκη Βορίδη.