Scroll Top
Mitsotakis Kasselakis
Η «Νέα Αριστερά» και ο πολιτικός Ιανός Μητσοτάκη-Κασσελάκη

Η σύγκλιση Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ και το παράδειγμα των αποδήμων

του Δημήτρη Ψαρρά

[6.6.2024]

Η εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής μοιάζει από πρώτη ματιά μια πολιτική μάχη με μειωμένο ενδιαφέρον. Σ’ αυτό το συμπέρασμα καταλήγουν οι περισσότεροι αναλυτές, αλλά και τα δημοσκοπικά ευρήματα που παρουσιάζουν τις αναμενόμενες κομματικές επιδόσεις σχεδόν δεδομένες, με τις αποκλίσεις να αφορούν μόνο τα αποτελέσματα για τους μικρότερους κομματικούς σχηματισμούς.

Ωστόσο, αυτή η φαινομενική πολιτική άπνοια καλύπτεται από την προσωπική αντιπαράθεση μεταξύ των κυρίων Μητσοτάκη και Κασσελάκη, η οποία διεξάγεται εδώ και λίγους μήνες με κάθε λογής εντυπωσιακά εφέ από τις δύο πλευρές. Το στοιχείο που χαρακτηρίζει αυτή την αντιπαράθεση δεν είναι ούτε η οξύτητα των εκατέρωθεν προσωπικών επιθέσεων ούτε οι υπερβολές που επιβάλλονται από τους όρους των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης της εποχής. Το πρόβλημα στην αντιπαράθεση Μητσοτάκη-Κασσελάκη είναι ότι και οι δύο πλευρές εμφανίζονται ως κάτι που στην πραγματικότητα δεν είναι, ενώ δεν μπορούν να κρύψουν τον βαθύτερο δεσμό που τις συνδέει.

Ο μεν Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να παρουσιάζεται ως ο ανανεωτής της Κεντροδεξιάς και ο ιδρυτής του «επιτελικού κράτους», ενώ ο Στέφανος Κασσελάκης επιχειρεί να συστηθεί ως ο αυθεντικός πολέμιος της Δεξιάς και ιδρυτής ενός νέου μοντέλου Αριστεράς.

Πρόκειται για ένα διπλό μύθευμα, για την αναλήθεια του οποίου το «Χωρίς Εφημερίδα» μπορεί να εισφέρει πειστικές αποδείξεις. Απολύτως ενδεικτικά:

Για την περίπτωση του κ. Μητσοτάκη, δείτε:

Το πολιτικό πορτρέτο του Κυριάκου Μητσοτάκη (4.6.2024)
Ένας Εφιάλτης για τη Νέα Δημοκρατία (21.5.2024)

Για την περίπτωση του κ, Κασσελάκη:

Ο Στέφανος Κασσελάκης με τα δικά του λόγια (21.10.2023)
Τα «κάλαντα» του Στέφανου Κασσελάκη στην Αριστερά (27.12.2023)

Στην πραγματικότητα, Μητσοτάκης και Κασσελάκης διαγωνίζονται στο ίδιο πεδίο. Ο πρώτος, εμφανίζεται ως «κεντροδεξιός», αλλά ταυτόχρονα έχει φροντίσει να περιστοιχίζεται από τα ηγετικά στελέχη του ΛΑΟΣ, ενώ έχει εξασφαλίσει το καθημερινό τηλεοπτικό υμνολόγιο του Γιώργου Καρατζαφέρη και καλοδέχεται ακόμα και τις ψήφους των «Σπαρτιατών».  Ο δεύτερος, έχει φροντίσει να εξαλείψει κάθε αναφορά στις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς, προβάλλοντας μόνο το πρόσωπό του ως «ηγέτη του λαού» που θα μας σώσει. Και βέβαια έχει φροντίσει να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ που είχε απομείνει από τη διάσπαση, απομονώνοντας όχι μόνο τους παλιούς «προεδρικούς» που είχαν τολμήσει να στηρίξουν την εναλλακτική προεδρία της Ολγας Γεροβασίλη, αλλά ακόμα και όσους από τους υποστηρικτές του δεν συναινούν στο σχήμα «αρχηγός – αδιαμεσολάβητη σχέση με τον “λαό”» που έχουν ξεσηκώσει Μητσοτάκης και Κασσελάκης από τον Ντόναλντ Τραμπ.

Η απόπειρα αποκαθήλωσης Τσίπρα

Τελευταίο επεισόδιο σ’ αυτό το κακόγουστο σίριαλ η απόπειρα Κασσελάκη να συνταξιοδοτήσει πολιτικά τον Αλέξη Τσίπρα, συνοδεύοντας αυτή την απόπειρα απαξίωσης του πρώτου πρωθυπουργού αριστερής κυβέρνησης με επαίνους και λόγια αγάπης και θαυμασμού. Μόνο που επειδή ούτε ο Αλέξης Τσίπρας είναι Βρούτος, ούτε είναι Αντώνιος ο ίδιος ο Στέφανος Κασσελάκης, η επιχείρηση αυτή δεν πείθει παρά μόνο τους ήδη «πεισμένους».

Είναι βέβαια παράδοση στην ελληνική κομματική ιστορία όλου του πολιτικού φάσματος, η ανάδειξη κάθε νέου αρχηγού να συνοδεύεται από την πλήρη αποκαθήλωση ενός ή περισσότερων προκατόχων του. Δεν ξεχνούμε ότι και ο Αλέξης Τσίπρας κυριάρχησε στο κόμμα της Αριστεράς εξασφαλίζοντας πρώτα τον παροπλισμό του Αλέκου Αλαβάνου, ενώ ο Γιώργος Παπανδρέου απέβαλε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ τον Κώστα Σημίτη, αλλά και ο Κυριάκος Μητσοτάκης φρόντισε να αποκλείσει από τον ηγετικό κομματικό πυρήνα ακόμα και την Ντόρα Μπακογιάννη.

Όμως με την αποκαθήλωση Τσίπρα ο κ. Κασσελάκης έχει ένα διαφορετικό και πολύ σοβαρότερο στόχο. Δεν επιδιώκει απλώς να προλάβει το ενδεχόμενο επανάκαμψης του προκατόχου του, αλλά θέλει μια και καλή να ξεκαθαρίσει – χωρίς βέβαια να το παραδέχεται ανοιχτά – ότι το «δικό του» κόμμα δεν έχει καμιά σχέση με την Αριστερά.

Αυτός είναι ο λόγος που ο σοβαρότερος πολιτικός αντίπαλος για το προσωπικό κόμμα του κ. Κασσελάκη είναι η «Νέα Αριστερά», το πολιτικό σχήμα που συγκροτήθηκε από όσες και όσους εξακολουθούσαν να πιστεύουν στις αξίες της Αριστεράς και διαφώνησαν ότι αυτές οι αξίες είναι «πουμαρό», όπως διακήρυξε στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος ο νέος αρχηγός. Για την ιδιαίτερη σημασία των αξιών της Αριστεράς στη σημερινή συγκυρία, καθώς και για την επιχείρηση της Δεξιάς να τις απορρίψει έχει ιδιαίτερη σημασία η πρόσφατη εισαγωγή στην αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου του Ευκλείδη Τσακαλώτου «Οι αξίες και η αξία της Αριστεράς» (εκδ. Κριτική, Αθήνα 2024). Σ’ αυτό το κείμενο και με αφορμή δυο «προγραμματικές» ομιλίες του Μάκη Βορίδη, ο συγγραφέας εξηγεί τους λόγους για τους οποίους η ατζέντα της Ν.Δ. επιμένει σε μια στρατηγική ιδιωτικοποίησης και συντηρητικοποίησης του βασικού πυρήνα του κράτους στην παιδεία, την υγεία, την ασφάλιση και τις συντάξεις. Το συμπέρασμά του είναι ότι «είναι καιρός η Αριστερά να σηκώσει το γάντι». Όμως ποια Αριστερά;  

Οι απόδημοι ως «κόλπο γκρόσο»  της Δεξιάς

Θα περιοριστώ σε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, το περίφημο ζήτημα της ψήφου των αποδήμων, το οποίο επέλεξε ο κ. Μητσοτάκης ως κεντρικό προεκλογικό αφήγημα ήδη πριν από τις διπλές εκλογές του 2023, και το έχει αποδεχθεί με μεγάλη ευκολία ο κ. Κασσελάκης.

Έχω επισημάνει από καιρό ότι η «ψήφος των αποδήμων» είναι το παλιό σχέδιο της Δεξιάς προκειμένου να εξασφαλιστεί η αλλοίωση του πολιτικού συσχετισμού στη χώρα. Το έχει αποκαλύψει προ καιρού με ωμό τρόπο ο επίσημος βιογράφος του Κώστα Καραμανλή: «Η χορήγηση της ελληνικής υπηκοότητας σε 30.000 ομογενείς από τη Βόρειο Ήπειρο και η εξαγγελία της παροχής ψήφου στους αποδήμους κατά το ταξίδι του στην Αυστραλία (22.5.2007) υπηρετούσαν έναν μακροπρόθεσμο στόχο του Καραμανλή: να αλλοιώσει αθόρυβα και οριστικά τον συσχετισμό δυνάμεων υπέρ της Κεντροδεξιάς, καθώς οι απόδημοι είναι φιλελεύθεροι και οι Βορειοηπειρώτες συντηρητικοί. Δεν πρόλαβε όμως» (Μανώλης Κοττάκης, «Καραμανλής, off the record», Αθήνα 2011, σελ. 98). Και σε άλλο σημείο του ίδιου βιβλίου εμφανίζεται ο Κώστας Καραμανλής να εκμυστηρεύεται στον έμπιστό του δημοσιογράφο: «Η μελλοντική μας κοινοβουλευτική πλειοψηφία μπορεί να αυξηθεί χωρίς τροποποίηση του νόμου. Αρκεί να περάσει ο εκτελεστικός του Συντάγματος νόμος για την ψήφο του ενός εκατομμυρίου αποδήμων. Είναι φιλελεύθεροι, η Ελλάδα γι’ αυτούς είναι η εικόνα του πρωθυπουργού, θα σ’ το ανταποδώσουν!» (σελ. 174).

Ο τρόπος που χειρίστηκε το ζήτημα της επιστολικής ψήφου η κυβέρνηση επιβεβαιώνει αυτές τις σκέψεις, εφόσον φρόντισε να παραμυθιάσει την αντιπολίτευση ότι το νομοσχέδιο αφορά μόνο τις ευρωεκλογές, αλλά μετά τη θετική στάση του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ «θυμήθηκε» την τροπολογία που γενικεύει την επιστολική ψήφο και στις εθνικές εκλογές. Από την άλλη πλευρά, είναι ένδειξη πολιτικής ακρισίας το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ έπεσαν στην παγίδα, δήλωσαν αρχικά ότι υπερψηφίζουν το νομοσχέδιο και προχώρησαν στην καταγγελία του κατόπιν εορτής.

Θυμίζω ότι το ΠΑΣΟΚ, με αρχηγό τον Γιώργο Παπανδρέου, είχε διαφωνήσει όταν είχε τεθεί το ζήτημα το 2007 από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή. Αυτή η θέση άλλαξε αργότερα και από το 2021 το ΠΑΣΟΚ με αρχηγό τον Νίκο Ανδρουλάκη είχε συνταχθεί με την πρόταση της Δεξιάς, αλλά το περασμένο καλοκαίρι φάνηκε να κατανοεί τη μικροκομματική σκοπιμότητα που κρυβόταν πίσω από τη ρύθμιση του 2023. Μόνο που είχε πλέον εκτεθεί και έτσι υποχρεώθηκε να την υπερψηφίσει. Στη συνέχεια αντιλήφθηκε την παγίδα, αλλά ήταν πλέον πολύ αργά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προ Κασσελάκη είχε καταψηφίσει το καλοκαίρι του 2023 -όπως και το ΚΚΕ- τη γενικευμένη απόδοση εκλογικού δικαιώματος σε όλες τις κατηγορίες των αποδήμων, χωρίς καμιά προϋπόθεση. Το παράδοξο είναι ότι από την αρχική αυτή κοινοβουλευτική ομάδα που προέκυψε από τις εκλογές του 2023 εκείνοι που υποστηρίζουν σήμερα τα ίδια είναι μόνο οι βουλευτές της Νέας Αριστεράς!

Η αιφνίδια μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ οφείλεται στον νέο πρόεδρο του κόμματος, αλλά στο εσωτερικό του κόμματος υπήρχαν από καιρό -έστω και ανομολόγητες- κάποιες σκέψεις παρόμοιες με τις σημερινές. Και μάλιστα είχε προκληθεί μεγάλη αναταραχή το 2021, όταν η Θεοδώρα Τζάκρη, τομεάρχης τότε Απόδημου Ελληνισμού του ΣΥΡΙΖΑ, σε αντίθεση με την κομματική γραμμή, σε συνέντευξή της προς τον «Εθνικό Κήρυκα» ζήτησε να μην υπάρχουν περιορισμοί στην ψήφο των αποδήμων. Οι δηλώσεις αυτές, όπως γράφει ο «Εθνικός Κήρυκας», «έδωσαν αφορμή στον τότε υπουργό Εσωτερικών Μάκη Βορίδη να καταθέσει άμεσα σχέδιο νόμου με το οποίο προβλεπόταν η κατάργηση των περιορισμών που έχουν τεθεί για την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος του απόδημου Ελληνισμού από τον τόπο κατοικίας του».

Το νομοσχέδιο δεν συγκέντρωσε τις απαιτούμενες 200 ψήφους και απορρίφθηκε, αλλά αναδείχτηκε από τότε ο σχεδιασμός Μητσοτάκη σε συνεργασία με τον εκδότη του «Εθνικού Κήρυκα», Αντώνη Διαματάρη, τον υπερσυντηρητικό φίλο της οικογένειας Μητσοτάκη, ο οποίος χρίστηκε μάλιστα για λίγους μήνες υφυπουργός Εξωτερικών από τον κ. Μητσοτάκη, προκειμένου να μεθοδεύσει αυτά που είδαμε να υλοποιούνται τον τελευταίο χρόνο. Μπορεί ο ίδιος να οδηγήθηκε σε παραίτηση μετά την αποκάλυψη ότι δεν διέθετε τα τυπικά προσόντα που απαιτούσε ο διορισμός του, αλλά το «έργο» του τώρα πήρε σάρκα και οστά.

Το θλιβερό είναι ότι ο ίδιος ο Στέφανος Κασσελάκης, που έπαιξε  βέβαια καθοριστικό ρόλο στην πολιτική μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ, όταν είχε ρωτηθεί από τον Νίκο Χατζηνικολάου για τις δεξιές και νεοφιλελεύθερες απόψεις στα άρθρα του στον «Εθνικό Κήρυκα» που είχαμε αποκαλύψει στην «Εφ.Συν.», είχε αυθόρμητα δικαιολογηθεί, λέγοντας ότι τα έγραφε επειδή οι απόδημοι (κι αυτός δηλαδή) είχαν «μια προκατάληψη ότι το μεγάλο κράτος χρεοκόπησε την Ελλάδα», κάτι για το οποίο ο ίδιος δήλωσε «δεν ξέρω αν ισχύει».

Το γεγονός ότι ο κ. Κασσελάκης είχε εξαρχής θέσει στο επίκεντρο της πολιτικής του στρατηγικής την απόδοση της ψήφου σ’ αυτούς τους απόδημους, προκύπτει αβίαστα από την πρώτη επίσημη συνάντησή του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, μετά την εκλογή του στη θέση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Δείτε και ακούστε τον:

 

Αφήνω κατά μέρος την αμηχανία και τις νευρικές κινήσεις του κ. Κασσελάκη που ξενίζουν όταν προέρχονται από έναν άνθρωπο που δεν χαρακτηρίζεται από σεμνοτυφία και σύμπλεγμα κατωτερότητας. Σημειώνω απλώς ότι το μόνο που βρίσκει να ζητήσει από τον πρωθυπουργό είναι η απόδοση της ψήφου των αποδήμων, κάτι που βέβαια ο κ. Μητσοτάκης επιδίωκε από καιρό. Αυτή η μικρή συζήτηση των δυο τους νομίζω ότι αποδεικνύει με τον πιο πειστικό τρόπο την πραγματική πολιτική τους σύγκλιση. Ο «Εθνικός Κήρυκας» να είναι καλά. 

Προτιμήσεις Απορρήτου
Όταν επισκέπτεστε τον ιστότοπό μας, ενδέχεται να αποθηκεύει πληροφορίες μέσω του προγράμματος περιήγησής σας από συγκεκριμένες υπηρεσίες, συνήθως με τη μορφή cookies. Εδώ μπορείτε να αλλάξετε τις προτιμήσεις απορρήτου σας. Λάβετε υπόψη ότι ο αποκλεισμός ορισμένων τύπων cookies μπορεί να επηρεάσει την εμπειρία σας στον ιστότοπό μας και τις υπηρεσίες που προσφέρουμε.