[6.1.2025]

Στα όσα γράφονται και λέγονται για την πολιτική διαδρομή του Κώστα Σημίτη, το «Χωρίς Εφημερίδα» προσθέτει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παρατήρησή του. Μιλώντας στην Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ κατά την τελευταία φάση της δεύτερης πρωθυπουργικής του θητείας ο Κ. Σημίτης είχε παρατηρήσει τα ακόλουθα:

«Όλοι βλέπουμε να υπάρχει μια μεγάλη και σοβαρή διαφοροποίηση σε ό,τι αφορά τη δομή της πολιτικής εκπροσώπησης ανάμεσα στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης η σύγχρονη Δεξιά διαχωρίζει τη θέση της από εκφράσεις της Ακροδεξιάς με συνέπεια και αυστηρότητα, τόσο σε ιδεολογικό και προγραμματικό, όσο και σε θεσμικό και κομματικό επίπεδο. Αυτός ο διαχωρισμός δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Υπάρχει ένα ζήτημα πολιτικής αυτονομίας, καθώς στην Ελλάδα, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη, η Δεξιά δεν είναι αυτόνομη και ανεξάρτητη από την Ακραία Δεξιά. Τα σύνορα ανάμεσα στη Δεξιά και την Ακραία Δεξιά, ενώ στην Ευρώπη είναι σαφή και διακριτά, στην Ελλάδα “καταργούνται” μέσα στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό το φαινόμενο νοθεύει τις θέσεις και τις απόψεις, τη νοοτροπία και τις αρχές της δεξιάς πολιτικής έκφρασης, η οποία αποτελεί συστατικό στοιχείο του δημοκρατικού μας συστήματος».

Η παρατήρηση του Κώστα Σημίτη ήταν απολύτως ορθή, μόνο που διατυπώθηκε κάπως πρόωρα. Προφανώς είχε τότε στον νου του την πρόσφατη «μάχη των ταυτοτήτων» που είχε στοιχίσει στη δική του διακυβέρνηση, όταν η Δεξιά στο σύνολό της είχε συνταχθεί πίσω από τον τότε αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο Παρασκευαΐδη στην υπερσυντηρητική και μισαλλόδοξη εκστρατεία του να μην αφαιρεθεί το θρήσκευμα των πολιτών από τις αστυνομικές ταυτότητες. Όμως από το σύνθημα του Χριστόδουλου «όπισθεν ολοταχώς», η Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή είχε μετακινηθεί στη διεκδίκηση της ηγεμονίας στον «μεσαίο χώρο», εκβάλλοντας μάλιστα επιδεικτικά από τις τάξεις της την Ακροδεξιά του Γιώργου Καρατζαφέρη. Αυτό που περιέγραφε ο Σημίτης θα συνέβαινε στη Νέα Δημοκρατία αρκετά χρόνια αργότερα, επί των ημερών του Κυριάκου Μητσοτάκη, αφού είχε βέβαια προετοιμάσει το έδαφος ο Αντώνης Σαμαράς.

Ως αρχηγός, ο Κυρ. Μητσοτάκης επιχείρησε, δηλαδή, για πρώτη φορά από την εποχή της Μεταπολίτευσης να μετατοπιστεί η Νέα Δημοκρατία από την ιδρυτική της απόλυτη αντίθεση προς τη δικτατορία και να μεταβληθεί σε χώρο υποδοχής και ανάδειξης πολιτικών στελεχών με ανοιχτά φιλοχουντικό παρελθόν. Αυτό είναι κάτι που δεν είχε επιχειρηθεί από κανέναν αρχηγό του κόμματος με τέτοιο ευθύ τρόπο.

Από τη στιγμή που πήρε στα χέρια του τα ηνία της παράταξης ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τα στελέχη της Ακροδεξιάς που προέρχονταν από το κόμμα Καρατζαφέρη απέκτησαν κεντρικό ρόλο. Φυσικά από την περίοδο της Μεταπολίτευσης η Νέα Δημοκρατία είχε κατά καιρούς διευρύνει το πολιτικό της ακροατήριο προς την Ακροδεξιά, ανοίγοντας την πόρτα της σε νοσταλγούς της Χούντας και φιλοβασιλικούς, αλλά ποτέ δεν τους είχε βγάλει τόσο προκλητικά από το πολιτικό περιθώριο.

Το χειρότερο είναι ότι η επιλογή αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη τον καθιστά «πρωτοπόρο», μετά τη στροφή της ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς προς την ανοιχτή Ακροδεξιά. Το σίγουρο είναι ότι πολλοί από τους σημερινούς υμνητές του Κώστα Σημίτη δεν θέλουν να θυμηθούν αυτές του τις φράσεις.