του Δημήτρη Ψαρρά

[21.4.2026]

Μαύρη επέτειος σήμερα για τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Δυστυχώς δεν μπορεί κανείς να πει ακριβώς το ίδιο για τον σημερινό πρωθυπουργό. Γιατί μπορεί το χουντικό πραξικόπημα της 21^ης Απριλίου 1967 να σημάδεψε τη σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας μας και να συνόδεψε την κατάρρευσή του με το πράσινο φως στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο, αλλά στο «επιτελικό κράτος» του Κυριάκου Μητσοτάκη έχουν αναλάβει τις θέσεις-κλειδιά τα στελέχη της Ακροδεξιάς που ξεκίνησαν την πολιτική τους καριέρα δίπλα στους πιο φανατικούς θαυμαστές της δικτατορίας του Παπαδόπουλου. Κι αυτό καθόλου δεν δυσκολεύει τον κ. Μητσοτάκη να τους αναδείξει σε κρίσιμα πόστα του επιτελικού (δηλαδή προσωπικού) κρατικού μηχανισμού, και να κρύβεται πίσω από την περιβόητη δήλωσή του στη Βουλή πριν από δέκα χρόνια ότι υπήρξε «πολιτικός κρατούμενος» σε ηλικία έξι μηνών. 

• Μπορεί, λ.χ., να υποχρεώθηκε να παραιτηθεί το Σάββατο (18.4.) ο Μακάριος Λαζαρίδης από την κυβέρνηση, όταν εκτέθηκε τόσο πολύ για την παραβίαση του νόμου κατά τον διορισμό του, αλλά κανείς στο Μέγαρο Μαξίμου δεν ενοχλήθηκε από την αποκάλυψη της μαχητικής αρθρογραφίας του στη φιλοχουντική «Ελεύθερη Ώρα» του Γρηγόρη Μιχαλόπουλου.
• Θυμίζω ότι ανάλογη περίπτωση ζήσαμε πριν λίγα χρόνια, όταν υποχρεώθηκε να παραιτηθεί από τη θέση του Γενικού Γραμματέα Τουρισμού ο Κωνσταντίνος Λούλης, μόλις αποκαλύφθηκε ότι δεν διαθέτει τα νόμιμα προσόντα, αλλά στη συνέχεια τοποθετήθηκε ως «άμισθος» σύμβουλος στο ίδιο υπουργείο. Και καθόλου δεν ενοχλήθηκε ο κ. Μητσοτάκης από το γεγονός ότι ο κ. Λούλης, στον οποίο είχε ανατεθεί και ο ρόλος του «ταμία» στο Ίδρυμα Μητσοτάκη εξακολουθεί να εκδίδει και να προβάλλει ως έργο ζωής ένα φιλοχουντικό βιβλίο υμνητικό για τον δικτάτορα Παπαδόπουλο.
• Ως προσωπικούς του συμβούλους ο κ. Μητσοτάκης προβάλλει με θαυμασμό τον Στάθη Καλύβα (γνωστό για τη συμβολή του στην αναθεώρηση της ιστορίας του δωσιλογισμού και του Εμφυλίου, και για την επιχείρηση εξωραϊσμού της χούντας από το 2017, αλλά και τους τελευταίους μήνες), και τον Ελληνοαμερικανό δημοσιογράφο Νίκολας Γκέιτζ, που με τη σειρά του είχε εκδώσει έναν οδηγό της Ελλάδας υμνητικό για τη δικτατορία, με βασικό επιχείρημα ότι η χούντα έσωσε τη χώρα από τον κομμουνισμό και γι’ αυτό την υποστηρίζει ο λαός. «Προτιμώ να ’χω τη χούντα για εκατό χρόνια παρά να ξανάρθουν αυτά τα καθάρματα για μία μέρα μόνο», είναι τα λόγια μιας γυναίκας σε ελληνικό χωριό τα οποία μεταφέρει ο Γκέιτζ («Portrait of Greece», American Heritage Press, 1971, σ. 97).
• Αυτά όλα θα έμοιαζαν με λεπτομέρειες, αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είχε επιλέξει εξαρχής ως στυλοβάτες του «επιτελικού» κράτους τα κεντρικά στελέχη του φιλοχουντικού ΛΑΟΣ. Μάκης Βορίδης, Άδωνης Γεωργιάδης και Θάνος Πλεύρης τραβούν το κουπί, χωρίς να έχουν αλλάξει τίποτα από όσα είχαν μάθει δίπλα στον Γιώργο Καρατζαφέρη και τον Κώστα Πλεύρη. Και προτού επικαλεστούν την πρόσφατη «εισπήδησή» τους στο στρατόπεδο των φίλων του προέδρου Νετανιάχου, νομίζω ότι δεν πείθουν κανέναν ότι πρόκειται για πραγματική πολιτική, ιδεολογική και προσωπική μετατόπιση. Απλώς επιχειρούν να εμφανιστούν ως πιστοί και νομιμόφρονες οπαδοί του Ντόναλντ Τραμπ. Και για να μην τα λέω εγώ, θυμίζω τι έγραφε για τον Βορίδη ο Σάμπυ Μιωνής, τον οποίο κατά τα άλλα θεωρεί απολύτως έγκυρο η κυβέρνηση Μητσοτάκη: «Δεν ξεχνάμε ότι ως μαθητής ο Βορίδης κυκλοφορούσε με το “Ο Αγών μου” του Χίτλερ, ότι ίδρυσε τη νεοναζιστική, αντισημιτική οργάνωση “Ελεύθεροι Μαθητές”, ότι ως φοιτητής ίδρυσε τη φασιστική οργάνωση “Φοιτητική Εναλλακτική”, το ότι διαδέχθηκε τον Μιχαλολιάκο ως γραμματέας της Νεολαίας της χουντικής ΕΠΕΝ, ότι με μέντορα και καθοδηγητή τον Λεπέν ίδρυσε το ρατσιστικό κόμμα Ελληνικό Μέτωπο που είχε για σλόγκαν το ρατσιστικό “κόκκινη κάρτα στους μετανάστες”, το ότι στις εθνικές εκλογές του 2000 ένωσε το κόμμα του με αυτό του αυτοαποκαλούμενου νεοναζί και αντισημίτη Κώστα Πλεύρη και ότι μπήκε στο ελληνικό Κοινοβούλιο με το αντισημιτικό κόμμα του Καρατζαφέρη, ο οποίος υποστήριζε ότι “τα χέρια του Εβραίου μυρίζουν αίμα” και ότι στην τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου δεν σκοτώθηκε κανένας Εβραίος γιατί όλοι τους είχαν ειδοποιηθεί να μην πάνε στη δουλειά τους» (Σάμπυ Μιωνής, «Ο εβραϊκός λαός δεν ξεπλένει ρατσιστές και αντισημίτες, Μάκη Βορίδη», «Εφημερίδα των Συντακτών», 5.3.2018).
• Το σημαντικό είναι ότι η συμπόρευση Μητσοτάκη και μαθητών του Καρατζαφέρη οφείλεται στον κοινό τους στόχο: την εξασφάλιση ότι η Αριστερά δεν θα έχει δεύτερη ευκαιρία να εφαρμόσει ένα φιλολαϊκό πρόγραμμα, χωρίς τους περιορισμούς των μνημονίων που ζήσαμε το 2015-2019. Με την ωμότητα που τον διακρίνει, ο Μάκης Βορίδης είχε εξαγγείλει αυτόν τον πολιτικό στόχο ως τομεάρχης Εσωτερικών της Ν.Δ. από το 2017: «Πρέπει να συζητήσουμε αν αυτό το οποίο στην Ελλάδα ονομάζουμε Αριστερά, στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει έναν κίνδυνο για τη θεσμική λειτουργία του πολιτεύματός μας», έλεγε στις 23.10.2017. Και λίγους μήνες αργότερα: «Η Αριστερά πρέπει να ηττηθεί, πρέπει να χάσει την ιδεολογική ηγεμονία της. Δεν αγωνιζόμαστε λοιπόν απλώς για μια εκλογική νίκη. Αγωνιζόμαστε για τις ψυχές μας, την πατρίδα μας, την ιστορία μας, το έθνος μας» (26.4.2018). Και για όσους δεν κατάλαβαν υπήρξε αργότερα και η ρητή εμφυλιοπολεμική αντιμετώπιση της Αριστεράς: «Να μην ξαναβρεθεί [η Αριστερά] στην εξουσία με οποιαδήποτε μορφή της. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να κάνει παρεμβάσεις στο κράτος και στους θεσμούς για να μην ξαναέρθει η Αριστερά στην εξουσία, γιατί οι ιδέες της είναι ελαττωματικές» (22.8.2018). Αλλά τι περισσότερο έλεγε (και έκανε) η χούντα;

Ο Μητσοτάκης και η Χρυσή Αυγή

Όλα αυτά είναι γνωστά, όσο κι αν οι φιλοκυβερνητικοί σχολιαστές κάνουν ότι τα αγνοούν. Το κακό είναι ότι και ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης δεν περιλαμβάνεται σε όσους έχουν στοιχειώδη γνώση και σεβασμό στους θεσμούς. Αρκείται στην άσκηση της δικής του εξουσίας.

Απαντώντας στον Νίκο Ανδρουλάκη στη Βουλή ο κ. Μητσοτάκης την περασμένη Πέμπτη (16.4.) είπε με στόμφο τα εξής:

«Αλλά μου κάνει εντύπωση, ο Άρειος Πάγος, κ. Ανδρουλάκη, είναι καλός όταν καταδικάζει τη Χρυσή Αυγή και κακός όταν αποφαίνεται για τα θέματα των υποκλοπών; Έτσι αντιλαμβάνεστε εσείς τη δικαιοσύνη, ως α λα καρτ;».

Όταν για μια υπόθεση που η δικαστική της διερεύνηση ξεκίνησε το 2013 και ολοκληρώθηκε πριν από λίγες βδομάδες, δηλαδή η διερεύνηση της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης από το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν γνωρίζει ότι δεν τη χειρίστηκε ο Άρειος Πάγος, τότε κάτι πολύ στραβό συμβαίνει στο Μέγαρο Μαξίμου. Και βέβαια ο πρώτος που θέλησε να αξιοποιήσει τη φράση του πρωθυπουργού ήταν τα ίδια τα υπολείμματα της Χρυσής Αυγής, που με ανάρτησή τους επιχειρούν να εκμεταλλευτούν την πρωθυπουργική άγνοια:

«Στην ουσία, ο Πρωθυπουργός έθεσε ένα πολύ απλό ερώτημα προς τους αφελείς της Αριστεράς, ρωτώντας τους αν θεωρούν πως μια χειραγωγούμενη δικαιοσύνη ως “εργαλείο” της Κυβέρνησης (όπως οι ίδιοι καταγγέλλουν) θα χρησιμοποιηθεί μόνο στην σκευωρία κατά του Πολιτικού Κόμματος της Χρυσής Αυγής ή αν θα συνεχίσει να λειτουργεί υπέρ της Κυβέρνησης σε όλες τις υποθέσεις που θα προκύψουν, όπως οι υποκλοπές».

Συγχαρητήρια, λοιπόν, κ. Μητσοτάκη. Και χρόνια πολλά για τη σημερινή σας εορτή.