του Δημήτρη Ψαρρά

[5.9.2026]

Αν συμφωνούν σε κάτι αυτές τις μέρες Μιχαλολιάκος και Κασιδιάρης είναι το ότι δεν έχει καμιά σχέση ο ένας με τον άλλο. Μάταια θα αναζητήσει κανείς και στους ιστότοπους των δυο παλιών «συναγωνιστών» κάποια παρόμοια ανάρτηση, έναν έστω και δεύτερης κατηγορίας κοινό στόχο.

• Ο Μιχαλολιάκος έχει επιστρέψει στα «κεκτημένα» του 2010-2013. Η επίσημη «Χρυσή Αυγή» προβάλλει την καθιερωμένη επίσκεψη του πυρήνα των «μυημένων» οπαδών στο μνημείο της μάχης των Θερμοπυλών, το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου.
• Ο Κασιδιάρης, αντίθετα, ετοιμάζει «τελετή» για την αποφυλάκισή του που προβλέπεται σε δέκα μέρες από τις φυλακές Δομοκού.

Οι Θερμοπύλες απέχουν μόλις 50 χιλιόμετρα από τον Δομοκό, αλλά δεν είναι γνωστό αν κάποιοι (και πόσοι;) από τους σημερινούς εκδρομείς-followers του Μιχαλολιάκου θα βρεθούν σε δέκα μέρες έξω από τις φυλακές Δομοκού να επευφημήσουν τον Κασιδιάρη.

Από πρώτη ματιά, οι δυο «αρχηγοί» μοιάζουν να έχουν χωρίσει οριστικά τα τσανάκια τους (βλ. σχετ. το «Η νέα “Χρυσή Αυγή” του Ηλία Κασιδιάρη», dnews, 1.5.2026). Και απ’ ό,τι φαίνεται, συμφωνούν μεταξύ τους, ότι δεν έχουν πλέον τίποτα κοινό. Ο Μιχαλολιάκος εμφανίζεται ως συνεχιστής της Χρυσής Αυγής, και μάλιστα διεκδικεί τη συνέχιση της πιο σκληρής εκδοχής της ναζιστικής ομάδας που έχει ήδη κριθεί και σε δεύτερο βαθμό ως «εγκληματική οργάνωση». Ο Κασιδιάρης, αντίθετα, μοιάζει να μην έχει ακούσει τίποτα για όλα αυτά. Εμφανίζεται ως θύμα μιας πολιτικής και δικαστικής σκευωρίας και δηλώνει ότι είναι η ελληνική εκδοχή του Έλον Μασκ, της Μαρίν Λε Πεν και της Τζόρτζια Μελόνι, ενώ ανυπομονεί να αποφυλακιστεί, προκειμένου να συναντηθεί με τον Τραμπ και τον Πούτιν, όπως αναφέρει ο ιστότοπός του.

Το ερώτημα που γεννιέται είναι από πού προκλήθηκε αυτή η διάσταση των δυο στενών «συναγωνιστών». Με δεδομένο ότι μέχρι την άνοιξη του 2020 ο Κασιδιάρης είχε παραμείνει υπαρχηγός του Μιχαλολιάκου, παρά το γεγονός ότι η οργάνωση είχε αποτύχει στις βουλευτικές εκλογές του 2019 να περάσει το 3%, μοιάζει δύσκολο να πειστεί κανείς ότι χρειάστηκε τόσο καιρό να καταλάβει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στη Χρυσή Αυγή. Το μόνο συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι ο Κασιδιάρης αποφάσισε να αποχωρήσει από την οργάνωση όταν κατάλαβε ότι ο «Αρχηγός» δεν έχει καμιά διάθεση να του παραχωρήσει τη θέση του. Αλλά τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα;        

Η περίπτωση Μιχαλολιάκου

Η επιλογή του «Αρχηγού» Μιχαλολιάκου να σκληρύνει τη γραμμή της οργάνωσης, όπως προκύπτει από τον ιστότοπο «xrisiavgi.com», δεν οφείλεται σε καμιά προσωπική αλλαγή. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που έχουμε δει να συμβαίνει επί δεκαετίες, κάθε φορά που ο αρχηγός της ναζιστικής οργάνωσης έκρινε ότι πρέπει να στηριχτεί στον σκληρό πυρήνα των μυημένων μελών της.

Ο Μιχαλολιάκος αισθάνεται αυτές τις μέρες ότι δεν κινδυνεύει πλέον από άλλη ποινή και ομολογεί αυτά που του έχουν ήδη καταλογιστεί. Δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα από τις αναρτήσεις αυτής της βδομάδας στον ιστότοπό του:

     α) Την περασμένη Δευτέρα, 31.8.2026 υπήρχε ειδική ανάρτηση για να τιμηθεί η μνήμη του Κωνσταντίνου Κρομιάδη. Αντιγράφω: «Ελληνοπόντιος αντικομμουνιστής αξιωματικός που πολέμησε στο πλευρό της Γερμανίας στο Ανατολικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με καταγωγή από την Κέρκυρα. Υπηρέτησε στον ρωσικό αυτοκρατορικό στρατό, στον Λευκό στρατό, σε Γερμανικές αντιπαρτιζάνικες μονάδες και τέλος στον Ρωσικό Απελευθερωτικό Στρατό στο επιτελείο του ηγέτη του Αντρέι Βλάσοφ. Μεταπολεμικά, στο πλαίσιο του Ψυχρού πολέμου στελέχωσε τον χρηματοδοτούμενο από τη CIA σταθμό “Radio Free Europe/Radio Liberty” στο Μόναχο».

Μ’ άλλα λόγια: τιμούμε αυτούς που πολέμησαν μαζί με τις δυνάμεις του Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και χρηματοδοτήθηκαν από τη CIA την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.

     β) Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμα πιο αποκαλυπτικό. Την Πέμπτη, 3.9.2026 η Χρυσή Αυγή ανάρτησε δημοσίευμα με τίτλο «Τα αντίποινα των Ελλήνων για τις δολοφονίες Ισαάκ και Σολωμού», στο οποίο αναφέρεται: «Στις 8 Σεπτεμβρίου 1996, μόλις 25 ημέρες μετά τη δολοφονία του Σολωμού, δύο Τουρκοκύπριοι στρατιώτες δέχθηκαν ένοπλη επίθεση στην περιοχή Γκιουβερτζινλίκ, κοντά στη Δεκέλεια. Ο 20χρονος Allahverdi Kılıç σκοτώθηκε, ενώ ο συνάδελφός του Burhan Cihangir τραυματίστηκε. Οι δράστες δεν συνελήφθησαν ποτέ. Η Κυπριακή Δημοκρατία αρνήθηκε ότι επρόκειτο για ενέργεια Ελληνοκυπρίων. Ωστόσο, η επίθεση συνδέθηκε από πηγές της εποχής και μεταγενέστερες ιστορικές αναφορές με τις δολοφονίες του Ισαάκ και του Σολωμού και έχει περιγραφεί ως revenge attack, δηλαδή ως πράξη αντιποίνων. […] Η οργή του Ελληνισμού της Κύπρου μεταφέρθηκε και στο πεδίο της ένοπλης αντιπαράθεσης».

Μ’ άλλα λόγια: δεν αρκούμαστε να τιμούμε τους δύο Ελληνοκύπριους. Προβάλλουμε ως «αντίποινα» και τη δολοφονική επίθεση με στόχο Τουρκοκύπριους στρατιώτες, από κάποια σκοτεινή οργάνωση. Μετά την ΕΟΚΑ Β΄ έρχεται και η Χρυσή Αυγή Β΄.

Η περίπτωση Κασιδιάρη

Η επιλογή του «εκπροσώπου» (δηλ. «υπαρχηγού») Κασιδιάρη να κρατήσει αποστάσεις από τον «Αρχηγό» και την οργάνωση συνδέεται με την προσπάθειά του να εμφανιστεί ως παντελώς άσχετος με την υπόθεση που εκδικάστηκε και σε δεύτερο βαθμό. Η καταδικαστική απόφαση είναι δηλαδή τελεσίδικη και εκκρεμεί μόνο το ενδεχόμενο αναίρεσης στον Άρειο Πάγο προκειμένου να καταστεί και αμετάκλητη.

Το «επιχείρημα» Κασιδιάρη είναι ότι ο ίδιος (και μόνον ο ίδιος) είναι παντελώς άσχετος με την υπόθεση και δεν έχει βρεθεί εις βάρος του τίποτα άλλο πέρα από πολιτικές ομιλίες και η παρουσία του σε μια (φιλοναζιστική βέβαια) συναυλία. Για το τι ακριβώς έχει καταλογίσει το πρωτοβάθμιο δικαστήριο στον Κασιδιάρη μπορεί κανείς να συμβουλευτεί την απόφαση που είναι πλέον δημόσια. Για τους βιαστικούς προτείνω το άρθρο-απάντηση στην προκλητική δήλωση του Κασιδιάρη, ότι προσφέρει «την εγγύηση των 50.000 ευρώ σε όποιον πολίτη ή δικηγόρο ή δικαστή βρει έστω μισό ενοχοποιητικό στοιχείο εις βάρος μου στην απόφαση» («Πώς γλίτωσε 50.000 ευρώ ο Ηλίας Κασιδιάρης», «Εφ.Συν.», 14..2022). Εκεί περιλαμβάνονται όσα του έχουν καταλογιστεί, με βασική κατηγορία τη συμμετοχή του στη διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.

Μέχρι σήμερα, όμως, αυτή είναι η γραμμή του ίδιου και των οπαδών του. Ότι δηλαδή δεν υπάρχει τίποτα εις βάρος του και ότι η καταδικαστική απόφαση ήταν αποτέλεσμα μιας «στημένης» δίκης, την οποία διηύθυνε μια «στημένη» πρόεδρος, ή για την ακρίβεια «μια μπολσεβίκα δικαστής», η Λεπενιώτη, «παρατρεχάμενη του Αλέξη Τσίπρα», του «προδότη, ολετήρα και εκμαυλιστή του ελληνικού έθνους».   

Το κακό για τον κ. Κασιδιάρη είναι ότι στο τέλος εκείνης της ιστορικής δίκης, στις 27.8.2020, αγόρευσε ο δικός του συνήγορος, ο γνωστός δικηγόρος Παναγιώτης Ηρειώτης, ο οποίος ξεκίνησε λέγοντας:

«Κυρία Πρόεδρε, κυρίαι και κύριοι Εφέται, μια μακρά δίκη, που εκτιμώ ότι ήταν δίκαιη, βαίνει στην περάτωσή της. Μετά την άψογη ακροαματική διαδικασία, και αυτό δεν το λέω για να κολακέψω…»

Μ’ άλλα λόγια, η πλευρά Κασιδιάρη θεωρούσε άψογη τη δίκη και τέλεια την πρόεδρο Λεπενιώτη. Όλα τα υπόλοιπα είναι για να τα ακούνε οι ΟΗΚ («Οπαδοί Ηλία Κασιδιάρη») και οι «Έλληνες Γ.Τ.Π.».