του Δημήτρη Ψαρρά 

[5.11.2024]

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει φροντίσει από την εποχή της «Λίστας Πέτσα» τις καλές του σχέσεις με τη συντριπτική πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης.

Χρειάστηκε το σοκ του αποτελέσματος των Ευρωεκλογών για να αρχίσει να ραγίζει το γυαλί αυτής της δοκιμασμένης σχέσης του «επιτελικού κράτους» με τους πάσης λογής followers. Ασφαλώς η διαλυτική κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ και η πολυδιάσπαση στην ανερχόμενη Ακροδεξιά δίνει στη Νέα Δημοκρατία την απαραίτητη πίστωση χρόνου για να δοκιμάσει μια πολιτική ανασύνταξη.

Το καινούργιο στοιχείο σ’ αυτή τη συγκυρία είναι η ανάδειξη μιας εσωκομματικής αντιπολίτευσης που για πρώτη φορά συσπειρώνει σημαντικό αριθμό στελεχών αλλά διαθέτει και τη νομιμοποίηση που της προσδίδει η αναπάντεχη σύγκλιση των δύο πρώην πρωθυπουργών. Καραμανλής και Σαμαράς φαίνεται ότι αποφάσισαν να συμπλεύσουν όχι τόσο επειδή έχουν τις ίδιες διαφωνίες με την πολιτική που ακολουθεί το προσωπικό «επιτελικό κράτος» του κ. Μητσοτάκη αλλά όταν διαπίστωσαν ότι τους έχει επιβληθεί υποχρεωτική πολιτική συνταξιοδότηση.

Δεν ξάφνιασε λοιπόν κανέναν η χτεσινή παρέμβαση του Κώστα Καραμανλή στη Θεσσαλονίκη, με τις κριτικές αναφορές τόσο στα κοινωνικά ζητήματα, όσο και στις σχέσεις με την Τουρκία.

• Διαπίστωσε ότι η «διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων ωθεί αυξανόμενο αριθμό πολιτών στην αποχή και άρνηση της πολιτικής διαδικασίας».
• Πρότεινε «ένα νέο κοινωνικό – οικονομικό μοντέλο που θα απαντά στον αποκλεισμό που αισθάνονται ιδίως οι λιγότερο ευνοημένοι πολίτες».
• Κατάγγειλε ότι «ρίχνουν λάδι στην φωτιά όσοι υπεροπτικά και αλαζονικά υποτιμούν τους δυσαρεστημένους και διαμαρτυρόμενους πολίτες ως οπισθοδρομικούς, ψεκασμένους ή εξτρεμιστές».
• Επέμεινε στις «ανησυχίες για τα εθνικά μας θέματα» και κατέληξε ότι «είναι λάθος να αντιμετωπίζονται ως επικριτικές, εφόσον μάλιστα η χώρα παραμένει προσηλωμένη στην εθνική γραμμή».

Άλλωστε είχαν προηγηθεί μια σειρά πολύ σοβαρότερων παρεμβάσεων του κ. Καραμανλή με κορυφαία την ευθεία ενοχοποίηση του Μεγάρου Μαξίμου για το σκάνδαλο των υποκλοπών, αλλά και η απροσδόκητη συμπόρευσή του με τον Αντώνη Σαμαρά επί μήνες, με κύριο συνδετικό στοιχείο την ευθεία απαξίωση της διακυβέρνησης Μητσοτάκη.

Από πρώτη ματιά οι παρεμβάσεις Καραμανλή αποδίδονται στην πρόθεση του πρώην πρωθυπουργού να τιμήσει την οικογενειακή του παράδοση. Μόνο που όσοι έχουν επισήμως αναλάβει να τον εκπροσωπούν και να μεταφέρουν το πολιτικό του μήνυμα προς τους οπαδούς της παράταξης δίνουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Είναι γνωστό ότι κύριο ρόλο σ’ αυτή τη διαδικασία παίζουν οι εφημερίδες «Δημοκρατία» και «Εστία» του ομίλου Φιλιππάκη. Άλλωστε διευθυντικό στέλεχος του ομίλου είναι ο προσωπικός βιογράφος του Κώστα Καραμανλή, ο κ. Μανώλης Κοττάκης. Και δεν ξαφνιάζεται κανείς που η εφημερίδα διαφημίζει για την ερχόμενη Κυριακή (10.11.) ως προσφορά ένα «δίτομο εκδοτικό ντοκουμέντο» που υπογράφει ο κ. Κοττάκης («Οι απόρρητοι φάκελοι Καραμανλή») και εμφανίζει ως «συγκλονιστική» την περίοδο διακυβέρνησης Καραμανλή.

Αλλά για να αποτιμήσει κανείς την πολιτική διάσταση αυτής της εκδοτικής «προσφοράς» πρέπει να τη συγκρίνει με την αμέσως προηγούμενη. Ε, λοιπόν, η ίδια «φιλοκαραμανλική» εφημερίδα προσέφερε την περασμένη Κυριακή (δηλαδή προχτές) στους αναγνώστες της ένα άλλο «απόρρητο ντοκουμέντο», τον κατάλογο των «κομμουνιστών πρακτόρων» που είχε συντάξει ο Γεώργιος Παπαδόπουλος την περίοδο που υπηρετούσε στη διαβόητη ΚΥΠ, τρία χρόνια προτού ηγηθεί στο πραξικόπημα της 21^ης Απριλίου 1967. Και βέβαια, το εισαγωγικό σημείωμα στο «ντοκουμέντο» έκανε ο κ. Μάνος Χατζηδάκης (προσοχή, καμιά σχέση με τον Μάνο Χατζιδάκι!), προσωπικός θαυμαστής του δικτάτορα και της χούντας! Φυσικά το ίδιο εκδοτικό συγκρότημα προσφέρει κατά καιρούς και τα άλλα έργα του που υμνούν τον Παπαδόπουλο και καταγγέλλουν την αντιδικτατορική αντίσταση.

Αλλά ποιο είναι το αναγνωστικό κοινό που τη μια Κυριακή θέλει Παπαδόπουλο και την άλλη Καραμανλή; Η απάντηση βρίσκεται στο ίδιο προχτεσινό φύλλο της εφημερίδα «Δημοκρατία». Εκεί είναι που διαβάζουμε το άρθρο του Γιώργου Χαρβαλιά για τις εκλογές στις ΗΠΑ («Γιατί πρέπει να εκλεγεί ο Τραμπ») και του Φαήλου Κρανιδιώτη για τον πρωθυπουργό της Αλβανίας Ράμα («Τα φίδια τα πατάς στο κεφάλι»).

Μ’ άλλα λόγια, η εκδοτική υποστήριξη στον Κώστα Καραμανλή (και εμμέσως στον Αντώνη Σαμαρά) προέρχεται από τη σκληρή Δεξιά που κλείνει το μάτι και προς την Ακροδεξιά. Μη βιαστεί κανείς να φανταστεί ότι το φαινόμενο αυτό οφείλεται σε κάποια πολιτική μετατόπιση του κ. Μητσοτάκη προς το Κέντρο. Στην πραγματικότητα, τόσο οι δύο «πρώην» όσο και ο «νυν» πρωθυπουργός διεκδικούν σήμερα την υποστήριξη του «βαθέος κράτους», δηλαδή των μηχανισμών που γεννήθηκαν στο εσωτερικό του μετεμφυλιακού καθεστώτος (το περιβόητο «παρακράτος») και γιγαντώθηκαν επί χούντας στον Στρατό, την Αστυνομία, τη Δικαιοσύνη και την Εκκλησία. Η Μεταπολίτευση επέφερε σοβαρά πλήγματα σ’ αυτό το «βαθύ κράτος», αλλά η κρίση και κυρίως η εκλογή μιας κυβέρνησης της Αριστεράς προκάλεσε την αναβίωση αυτών των σκοτεινών μηχανισμών.

Πρώτος ο Κυριάκος Μητσοτάκης στηρίχτηκε σ’ αυτούς τους μηχανισμούς του βαθέος κράτους και της Ακροδεξιάς, στην αρχή για να καταλάβει τη θέση του προέδρου του κόμματος (με τη συνεργασία του Αδώνιδος Γεωργιάδη) και στη συνέχεια τη θέση του πρωθυπουργού (με την ανάδειξη ως «προδοσίας» της σημαντικής Συμφωνίας των Πρεσπών). Και τώρα βρίσκει απέναντί του τους δύο πρώην, οι οποίοι με τη σειρά τους κλείνουν το μάτι στην Ακροδεξιά, μόνο και μόνο για να εξασφαλίσουν τη δική τους πολιτική επιβίωση.

Από μια παρόμοια σύγκρουση δεν πρόκειται να βγουν κερδισμένοι ούτε οι «πρώην» ούτε ο «νυν». Γιατί η προκλητική επίδειξη φιλοχουντικών αισθημάτων δεν λύνει το πρόβλημά τους. Απλώς δικαιώνει όσους έχουν από καιρό υποστηρίξει τα ίδια είτε στο ΛΑΟΣ είτε στη Χρυσή Αυγή είτε στις σημερινές ακροδεξιές τους μεταλλάξεις.