του Δημήτρη Ψαρρά

[11.9.2026]

Μπορεί να δόθηκε μεγάλη δημοσιότητα στη χτεσινή απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου να ακυρώσει την τιμητική απονομή του «Χρυσού Σταυρού μετ’ αστέρος του Παρασήμου του Αποστόλου Παύλου» στον πρώην μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο, που είχε προγραμματιστεί για τις 6 Οκτωβρίου, αλλά οι λόγοι αυτής της απόφασης έμειναν στο σκοτάδι. Αναφέρεται μόνο ως εξήγηση η δική του «προσβλητική επιστολή» προς τα μέλη της Ιεράς Συνόδου, το περιεχόμενο της οποίας μέχρι στιγμής παραμένει άγνωστο για τους κοινούς θνητούς.

Με τη χτεσινή αυτή απόφαση, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος εμφανίζονται να θίγονται μόνο από αυτή την άγνωστου περιεχομένου επιστολή. Όλα τα άλλα, τα οποία συνοδεύουν επί δεκαετίες τη δημόσια διαδρομή του ακροδεξιού, φιλοχουντικού και συνοδοιπόρου της Χρυσής Αυγής Αμβρόσιου δεν θεωρήθηκαν επίμεμπτες συμπεριφορές από τη διοίκηση της Εκκλησίας που δεν σκέφτηκε καν ότι με τη «βράβευσή» του ευλογεί και όλα αυτά (βλ. το σχετικό σημείωμα του «Χωρίς Εφημερίδα»: «Είναι “ειδική περίπτωση” ο Αιγίου και Καλαβρύτων Αμβρόσιος;», 28.8.2026).

• Ο κ. Αμβρόσιος είναι εκείνος που ευλογεί τους εκπροσώπους του Κασιδιάρη, και παίρνει τηλέφωνο τον καταδικασμένο για διεύθυνση της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης: «Μίλησε τηλεφωνικά με τον πολιτικό κρατούμενο Ηλία Κασιδιάρη, του έδωσε την ευχή του και του ευχήθηκε καλή δύναμη για τον αγώνα που δίνει» (15.7.2021):

• Αλλά βέβαια δεν αρκείται σ’ αυτά. Ο κ. Αμβρόσιος είναι ο μητροπολίτης που όχι μόνο είχε ανοίξει πόλεμο στην κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα με στόχο ειδικά τον υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη, αλλά δεν δίστασε να αφορίσει πρωθυπουργό και υπουργούς της Δεξιάς (Μητσοτάκη, Κεραμέως, Χαρδαλιά), όταν υποχρεώθηκαν να κλείσουν τις εκκλησίες την περίοδο της πανδημίας του covid. Βλ. το σχετικό δημοσίευμα σε φιλικό του ιστότοπο (18.5.2020):

Όλα αυτά θα είχαν μικρή σημασία αν αφορούσαν μόνο τους «πιστούς» (ή έστω τους «ακολούθους») του κ. Αμβρόσιου ή ακόμα και μιας μερίδας φανατικών εκκλησιαστικών παραγόντων. Δυστυχώς, όμως, η αποτυχία των προοδευτικών κυβερνήσεων της Μεταπολίτευσης να διαπραγματευθούν τον διαχωρισμό Εκκλησίας-Κράτους οδηγεί μέχρι σήμερα τους κάθε λογής Αμβρόσιους να έχουν τον πρώτο λόγο σε ζητήματα που αφορούν τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Επιχείρησαν αυτό τον διαχωρισμό τόσο ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κώστας Σημίτης όσο και ο Αλέξης Τσίπρας. Δεν τα κατάφεραν, γιατί είχαν απέναντί τους τα θεριά του «βαθέος κράτους» που βέβαια τρέφεται από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Και φυσικά τα διατρέφει.

Το κακό, δηλαδή, δεν είναι ότι υπάρχει ένας ακραίος μητροπολίτης, όπως ο Αμβρόσιος. Το κακό είναι ότι ο Αμβρόσιος και οι συνοδοί του εκφράζουν με πιο ωμό τρόπο, αυτά που υποτίθεται ότι είναι οι πάγιες θέσεις της εκκλησιαστικής διοίκησης. Και αυτές τις θέσεις δεν τολμά κανείς να τις αμφισβητήσει. Επειδή το ζήτημα αυτό είναι σκοτεινό και βαρύ, αρκούμαι εδώ να αναφερθώ σε μια ελαφριά (έως και ξεκαρδιστική) περίπτωση, στην οποία όμως παρουσιάζονται όλες οι πλευρές αυτής της εγχώριας κακοδαιμονίας.

Αμβρόσιος αφορίζει Βερύκιο      

Εκτός από τους πολιτικούς, ο κ. Αμβρόσιος δεν έχει βέβαια αφήσει κανέναν κλάδο χωρίς αφορισμό. Αλλά και πάλι δεν είναι μόνος του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο «αφορισμός» το 2018 του δημοσιογράφου Δήμου Βερύκιου, ο οποίος εκείνη την περίοδο ήταν αντιπρόεδρος του «Alpha». Η υπόθεση αυτή είναι εξαιρετικά διδακτική.

• Ξεκίνησε με μια ανάρτηση του Βερύκιου στο twitter τον Αύγουστο του 2018, στην οποία περιλαμβανόταν ως εικονογράφηση μια παραποίηση εικόνας της Παναγίας και του θείου βρέφους με την επιγραφή «Παναγιά η Αρουραία»:

• Ακολούθησε χαμός και προσωπικές επιθέσεις στον Βερύκιο. Υπήρχε, βέβαια, και πολιτική σκοπιμότητα από πίσω, εφόσον το σχόλιο του Βερύκιου είχε στόχο την υπεράσπιση του κ. Καρτερού, τότε συμβούλου του πρωθυπουργού και προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Κανείς δεν έδωσε σημασία σε όσους εξηγούσαν την προέλευση της εικόνας, όπως ο Άρης Δημοκίδης στα «Μικροπράγματα» της «Lifo», ο οποίος αποκάλυπτε ότι η εικόνα είναι από το εξώφυλλο του δίσκου του συγκροτήματος «Τρωκτικά», με τίτλο «Η Παναγία των Αρουραίων». Και μάλιστα ο Δημοκίδης παρέπεμπε στη συνέντευξη που είχε πάρει ο ίδιος από τα «Τρωκτικά», όταν είχε πρωτοεμφανιστεί και το επίμαχο electropop κομμάτι, δηλαδή… το 2013.
• Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος είχε αντιδράσει αμέσως, απειλώντας να λάβει μέτρα εναντίον του Βερύκιου. Αλλά ο ίδιος πρόλαβε να καταθέσει μια «απολογία», στην οποία ξεκινούσε ως εξής:

«Με πόνο ψυχής και πραγματική συντριβή αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω συγνώμη πρώτα και πάνω από όλους, από τον Τριαδικό Θεό και την Υπεραγία Θεοτόκο, που κατ’ επανάληψη και οπότε αυτό χρειάστηκε, αποτέλεσαν στήριγμα και παρηγοριά στη ζωή μου».

Συνέχιζε αναφερόμενος στον «πνευματικό» του και επικαλούμενος τους «ψαλμούς του Δαυίδ στους στίχους 4, 5, 17 , 50, 81 και 90». Δεν παρέλειπε, βέβαια, να ζητήσει συγνώμη «από τον ραδιοτηλεοπτικό Σταθμό Alpha και προσωπικά από τον Δ. Κοντομηνά που διαρκώς κρατάει ψηλά το λάβαρο της Ορθοδοξίας και επιδεικνύει μια ιδιαίτερη ευαισθησία στα εκκλησιαστικά ζήτημα».   

• Η δημόσια συντριβή του Βερύκιου έπεισε την Δ.Ι.Σ. και δεν προχώρησε σε μέτρα εναντίον του. Όμως ο Αμβρόσιος –όπως όλοι γνωρίζουμε- δεν χαμπαριάζει. Επέμεινε στο δικό του αφορισμό και μάλιστα έστειλε επιστολή διαμαρτυρίας προς τη Δ.Ι.Σ. για την αποδοχή της συγνώμης!
• Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, προστέθηκε και το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ, το οποίο με την απόφαση 8/2018 επέβαλε στον δημοσιογράφο την ποινή της «επίπληξης με ανάρτηση της απόφασης στους χώρους εργασίας», διότι έκρινε ότι «η στάση του συν. Βερύκιου έναντι των κορυφαίων προσώπων του χριστιανισμού, παραβιάζει κατάφωρα την δεοντολογία, αλλά λαμβάνεται υπόψη η δηλωθείσα μεταμέλειά του και κρίνεται ως εκ τούτου με επιείκεια».
• Η υπόθεση δεν τελείωσε εκεί. Μιλώντας στον «Alpha» με αφορμή τους αφορισμούς Μητσοτάκη, Κεραμέως, Χαρδαλιά από τον Αμβρόσιο τον Μάιο του 2020, ο Βερύκιος θα αποκαλύψει ότι ο αφορισμός του στοίχισε τέσσερα χειρουργεία: «Εγώ τις κατάρες του Αμβρόσιου τις αψήφησα. Τις πήρα για καλαμπούρι. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Σας αποκαλύπτω σήμερα ότι μετά τις κατάρες του Αμβρόσιου “με πήρε και με σήκωσε”. Τέσσερις φορές μπήκα στο χειρουργείο. Έμπαινα από το ένα κρεβάτι του νοσοκομείου στο άλλο».

Το ελληνικό AfD

Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται αστεία, αλλά αυτές οι ιστορίες και οι αφορισμοί της Συνόδου, του Αμβρόσιου και του Βερύκιου μας βοηθούν να καταλάβουμε πόσο επίκαιρο είναι και στη χώρα μας το φαινόμενο της ανόδου της Ακροδεξιάς που έχει παραλύσει χώρες όπως η Γερμανία, όπου η ανάρρηση του AfD στην εξουσία παρουσιάζεται ως πιθανή εξέλιξη. Μπορεί στην Ελλάδα να μην υπάρχει παρόμοιο φαινόμενο τόσο ισχυρού ακροδεξιού ρεύματος, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τον ίδιο ρόλο παίζει στη χώρα μας κατά καιρούς το «βαθύ κράτος», στο οποίο έχει ειδικό ρόλο ο εκκλησιαστικός μηχανισμός. Θα ήταν λάθος να αρκείται κανείς στο γεγονός ότι το ακροδεξιό ρεύμα είναι διασπασμένο σε πολλές ομάδες, οργανώσεις και κόμματα. Ούτε λύνει το πρόβλημα το γεγονός ότι έχουν ενταχθεί στον στενό πυρήνα του επιτελείου Μητσοτάκη τα στελέχη του ΛΑΟΣ.

Σε συνθήκες πολιτικής κρίσης, το «βαθύ κράτος» και ο μηχανισμός της Εκκλησίας είναι σε θέση να παίξουν τον δικό τους ρόλο. Και τότε δεν θα γελάμε πια με την αντιπαράθεση Αμβρόσιου-Βερύκιου.