του Σταμάτη Σακελλίωνα
[7.9.2024]
Είναι προφανές ότι τη Δευτέρα μείνει ή φύγει ο Κασσελάκης θα έχουν ξεκινήσει οι διαδικασίες στην «αριστερή κοινωνία» για κάτι άλλο. Ο άνθρωπος που νόμιζε ότι θα γινόταν βασιλιάς απλώς θα κοιτά τα ερείπια και θα ειρωνεύεται τους «αδαείς» που δεν κατάλαβαν την ουσία του. Όμως, αν γυρίσουμε τον χρόνο πίσω, θα δούμε ότι ο Κασσελάκης απλώς βρήκε φως και μπήκε. Γιατί ο τρόπος εκλογής του ούτε δημοκρατικός ούτε ανοιχτός επί της ουσίας ήταν.
Σπεύδω να εξηγήσω. Χιλιάδες «μέλη» μιας χρήσης προσήλθαν τότε να ψηφίσουν. Άνθρωποι που δεν είχαν καμία σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ ή ό,τι αυτός τότε εκπροσωπούσε καθόρισαν το μέλλον του. Με 2 μόνο ευρώ. Και την ευθύνη για αυτήν την εξέλιξη την είχε ο Αλέξης Τσίπρας. Στο όνομα μιας ακαθόριστης διεύρυνσης ουσιαστικά αφυδάτωσε το κόμμα από την ουσιαστική πολιτική συζήτηση. Παράλληλα, πολλοί ψηφοφόροι δεν καταλάβαιναν τι ακριβώς ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, τι σημαίνει Αριστερά, ή μέλος ενός αριστερού κόμματος. Ψήφισαν αυτό που τους ταίριαζε, το νέο, «άφθαρτο» κατασκεύασμα που λίγο μετά την εκλογή του άρχισε να δείχνει ως πρόεδρος πια ποιος πραγματικά ήταν. Επιπρόσθετα ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας είχαν μια καλή ευκαιρία να διαγράψουν τον Πολάκη εκείνη την άνοιξη του ’23, αλλά δίστασαν. Το «τέρας» πλέον ήταν ανεξέλεγκτο.
Από τη μια μεριά είχαμε τον καινοφανή για την Ελλάδα νεοτραμπισμό και από την άλλη τον νεοαυριανισμό. Ένα εκρηκτικό κοκτέιλ, όπου ο ορθός πολιτικός λόγος δεν χωρούσε πια. Όσοι, όσες, όσα φύγαμε άμα τη εκλογή του Κασσελάκη, δεν το κάναμε γιατί έχασε η Έφη, όπως ανοήτως αναφέρεται από διάφορους. Υπήρχε κάτι πολύ σημαντικό τότε που διακυβευόταν. Η πολιτική αξιοπρέπεια. Τόσο απλά. Φύγαμε για να σώσουμε ό,τι γίνεται να σώζεται για την Αριστερά. Ένα χρόνο μετά δεν πιστεύω ότι υπάρχουν κρίσιμες Κεντρικές Επιτροπές. Αλλά υπάρχουν Κεντρικές Επιτροπές όπου ο καθείς, η καθεμιά και το καθένα αποφασίζει αν θα υπερβεί το πολιτικό εγώ του ή όχι. Ο Κασσελάκης εκτέλεσε το «συμβόλαιο θανάτου» ενός κόμματος και μπορεί αύριο να φύγει. Το θέμα είναι από μεθαύριο. Γιατί το εκλογικό σώμα του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό δραματικά. Και το μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος του ΣΥΡΙΖΑ απλώς έχει πάει σπίτι. Το αν θα αλλάξουν το όνομα ή όχι, ελάχιστη σημασία έχει πια. Το αν το κρατήσουν ως «πράξη αντίστασης» απέναντι στον οιηματία πρόεδρο τους, μάλλον ως φύλο συκής μου φαίνεται, παρά ως πράξη σοβαρής πολιτικής. Τουναντίον θα μπορούσαν να χειροκροτούσαν την πρόταση που ενδεχομένως να απέβαινε και λυτρωτική ου μην και απελευθερωτική. Διότι ψήφισαν τις αμυντικές δαπάνες του Μητσοτάκη, στο όνομα της πατρίδας και συνακόλουθα δεν έδειξαν την ταραχή τους, αν αυτή υπήρξε, στην αποθέωση του ΝΑΤΟ ή στις τραμπικές φορολογικές αλχημείες του προέδρου τους. Ο Κασσελάκης δημιούργησε «ένα νέο εκλογικό σώμα» που δεν το αφορά ούτε η δημοκρατία, ούτε η Αριστερά. Μόνο που είναι μικρό αυτό το εκλογικό σώμα. Ούτε καν 17%. Μπορεί νάναι και μονοψήφιο πια. Από την άλλη, ο άνθρωπος που δεν θα μπορούσε να ανέβει στα βουνά αν ψήφιζε το «τρισκατάρατο» νομοσχέδιο έχει ακριβώς δείξει πώς σκέφτεται και πώς λειτουργεί. Σε πραγματικό ποσοστό κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να πλησιάσει τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ το ’23. Ούτε ίσως κάτι πολύ χαμηλό. Όσοι, όσες, όσα λοιπόν φύγαμε πέρσι από αυτό το κόμμα που εμείς το φτιάξαμε, μπορούμε να πάμε στην ΔΕΘ. Εκεί που ο κόσμος της εργασίας θα συγκρουστεί για τα πραγματικά επίδικα και όχι περί όνου σκιάς. Γιατί η Αριστερά υπάρχει για να προσφέρει στον κόσμο και να δίνει φωνή σε όσους δεν έχουν φωνή και όχι να δίνει άλλοθι για αυτοεπιβεβαιώσεις. Τόσο απλά.
