ο Μητσοτάκης και ο Πλεύρης
Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος είναι ο πιο μοντέρνος πολιτικός της σημερινής ελληνικής Δεξιάς
του Δημήτρη Ψαρρά
[10.7.2026]
Τις προηγούμενες μέρες ο Δημήτρης Αβραμόπουλος ξάφνιασε όσους τον παρακολουθούν εδώ και χρόνια να πολιτεύεται ως Δήμαρχος, ως Υπουργός, ως Ευρωπαίος Επίτροπος. Αυτός ο ευγενέστατος και διακριτικός πολιτικός που έμοιαζε να έχει πλαστεί για «μεγάλα σαλόνια», ξαφνικά αρχίζει να δηλώνει «δεν απολογούμαι σε κανέναν κερατά» και να χαρακτηρίζει «μπούρδα» το ευρωπαϊκό ένταλμα εις βάρος τους για το σκάνδαλο Qatargate. Τι συνέβη; Πώς μεταβλήθηκε ο κ. Αβραμόπουλος σε μιμητή του κ. Μπέου;
Ένας γνωστός – άγνωστος
Η σκηνή που δημοσιεύουμε από το κανάλι του Γιώργου Καρατζαφέρη «Tele-City» πριν από τρεις δεκαετίες δίνει την απάντηση. Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος έχει μόλις εκλεγεί δήμαρχος στην Αθήνα και δίνει συνέντευξη στον Κώστα Πλεύρη (1.3.1995). Όπως προκύπτει, όμως, από το περιεχόμενο της εκπομπής, εκείνος που δίνει συνέντευξη δεν είναι ο δήμαρχος, αλλά ο βετεράνος ιδρυτής του νεοναζιστικού «Κόμματος της 4ης Αυγούστου». Αν παρατηρήσει κανείς ακόμα και την εικόνα, διαπιστώνει ότι μιλά ο Πλεύρης και κρατά σημειώσεις ο Αβραμόπουλος! Ο Πλεύρης παραγγέλνει στον Αβραμόπουλο πώς πρέπει να μεταμορφώσει «εθνοπρεπώς» την Αθήνα, κι εκείνος συμφωνεί σε όλα.
Μην αναζητήσετε διαδικτυακά την επίμαχη εκπομπή. Έχει εξαφανιστεί! Φυσικά το υλικό αυτό περιέχεται στο αρχείο του «Ιού» και αν χρειαστεί θα το ανεβάσουμε στο youtube. Το σχετικό κείμενο της δημοσιογραφικής ομάδας «Ιός» δημοσιεύτηκε εξάλλου στην «Ελευθεροτυπία» και είναι ελεύθερα προσβάσιμο στον ιστότοπο του «Ιού» («Οι μεταμορφώσεις της …Αθήνας. Πώς το παλιό σήμα της πόλης άλλαξε επί το εθνικιστικότερον ύστερα από τηλεοπτικό “φροντιστήριο” του δημάρχου» (24.7.1995).
Και μη φανταστεί κανείς ότι ο κ. Αβραμόπουλος απλώς ανέχτηκε τον «ενοχλητικό» Πλεύρη, χάρη στο γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης του «Tele-City» Γιώργος Καρατζαφέρης ήταν τότε ακόμα πολυπράγμων βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και αγαπημένος του ζεύγους Μητσοτάκη (Κωνσταντίνου και Μαρίκας). Τις θέσεις Πλεύρη τις έθετε σε εφαρμογή την περίοδο εκείνη, ακόμα και με ακραίες παρεμβάσεις σε συμβολικό επίπεδο, μετασχηματίζοντας τη σημαία της Αθήνας με τρόπο που η εικόνα της Αθηνάς να μικραίνει και να ενισχύεται το σήμα του «κέλτικου σταυρού». Είχε διαμαρτυρηθεί τότε η Μαρία Δαμανάκη, και ο «Ιός» είχε αναλύσει το φαινόμενο, εξηγώντας ότι το σήμα του «κέλτικου σταυρού» είναι απαγορευμένο ως «νεοναζιστικό» στη Γερμανία.
Η αντίδραση του κ. Αβραμόπουλου ήταν να μας καλέσει στο γραφείο του και να μας εξηγήσει ότι έλαβε υπόψη του τις παρατηρήσεις μας: «Στη βασική σας ανησυχία εγώ συμπλέω. […] Λάβαμε υπόψη όλες τις ευαισθησίες και προσαρμόσαμε την τελική μορφή του θυρεού έτσι ώστε να αποφευχθούν όλες οι παρεξηγήσεις. Έλαβα σοβαρά υπόψη και τις παρατηρήσεις του “Ιού”, από το σχετικό κείμενο στην “Ελευθεροτυπία” (24.7.95), γιατί μέχρι τότε δεν είχα καμιά αντένδειξη για το σήμα της πόλης» (Ιός, «Ο θυρεός της νύχτας. Μια ατυχής έμπνευση συνδέει την Αθήνα με το σκοτεινό σύμβολο των Βάφεν Ες Ες», «Ελευθεροτυπία», 12.11.1995).
Με την ίδια ευκολία, δηλαδή, που συμφωνούσε με τον Πλεύρη και κρατούσε σημειώσεις για τις οδηγίες του, τώρα συμφωνούσε μ’ εμάς και δεχόταν τις δικές μας παρατηρήσεις. Αυτό που δεν γνωρίζαμε τότε και το μάθαμε αργότερα, ήταν το γεγονός ότι ο τότε στενότερος συνεργάτης του –που χρίστηκε και αντιδήμαρχος- ήταν ο Φώτης Ν. Παπαθανασίου, ο μεταφραστής στα ελληνικά του έργου του περιβόητου Αλαίν ντε Μπενουά στις ακροδεξιές εκδόσεις «Ελεύθερη Σκέψις» (Ιός, «Το θινκ τανκ του σύγχρονου ρατσισμού», «Ελευθεροτυπία», 5.3.2000).
Ακροδεξιός ή φιλελεύθερος;
Εδώ χρειάζεται προσοχή. Θα κάνουν λάθος όσοι επιχειρήσουν να ερμηνεύσουν την πολιτική διαδρομή του κ. Αβραμόπουλου ως κάτι ανάλογο με όσα έχουμε δει να σκαρφίζονται τα στελέχη της Ακροδεξιάς που μεταπήδησαν από το ΛΑΟΣ στη Νέα Δημοκρατία την περίοδο της κρίσης.
Την περίοδο της Μεταπολίτευσης, στα φοιτητικά του χρόνια επέλεξε την παράταξη «Δημοκρατικός Αγώνας» της ανανεωτικής Αριστεράς, αλλά και όταν μεταπήδησε στη Δεξιά, ακολούθησε μια εντελώς ιδιαίτερη διαδρομή στον «μεσαίο χώρο». Ο ίδιος εμφανιζόταν πάντοτε με ήπιους ευρωπαϊκούς τόνους. Μάλιστα, ως Δήμαρχος, δεν είχε δυσκολία να περιλαμβάνει τους μετανάστες στις γιορτινές εκδηλώσεις της Αθήνας, ενώ και αργότερα, ως Επίτροπος, δεν συμμεριζόταν τις ξενοφοβικές ακρότητες της Νέας Δημοκρατίας. Αλλά και ως υπουργός Εξωτερικών, στις προγραμματικές θέσεις της κυβέρνησης Σαμαρά, δήλωνε για τις σχέσεις με την Βόρεια Μακεδονία (τότε πΓΔΜ) ότι «η Ελλάδα προέβη σ’ ένα μείζον συμβιβαστικό βήμα, αποδεχόμενη σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και χρήση έναντι όλων» (7.7.2012).
Από την άλλη πλευρά, δεν είχε καμιά δυσκολία στις γιορτές του Δήμου για το 1998 να αναδείξει τελετάρχη τον Νίκο Μαστοράκη, με το γνωστό παρελθόν κατά την περίοδο της δικτατορίας. Δέχτηκε, μάλιστα, κάτω από την πίεση της Ακροδεξιάς, να τιμήσει τον ανύπαρκτο «ήρωα Κουκίδη» με μια ωμή δήλωση: «Τίποτα δεν αποκαλύφθηκε από την έρευνά μας στα αρχεία των Ενόπλων Δυνάμεων. [Αλλά] σημασία έχει αν εμείς θέλουμε να υπάρχουν τέτοιοι θρύλοι. Υπό αυτή την έννοια, έχει τη δική του ηθική και εθνική χρησιμότητα αυτό που πράττουμε σήμερα, ικανοποιώντας την απαίτηση χιλιάδων συμπολιτών μας» (12.10.2000).
Μ’ άλλα λόγια, ο κ. Αβραμόπουλος δεν έχει δυσκολία να κινείται μεταξύ Δεξιάς, Ακροδεξιάς και Δημοκρατικού Κέντρου. Όπως δεν έχουν φύλο οι άγγελοι, έτσι και ο πολιτικός δεν έχει πολιτική ταυτότητα.
Είναι ενδεικτικός ο ρόλος του στα εσωκομματικά της Νέας Δημοκρατίας. Ο κ. Αβραμόπουλος αναδείχθηκε στο κόμμα, χάρη στις ιδιαίτερες σχέσεις του με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, αλλά την κρίσιμη στιγμή του 2009, όταν διεκδίκησε την αρχηγία του κόμματος η Ντόρα Μπακογιάννη, εκείνος συνεργάστηκε με τον Αντώνη Σαμαρά και του εξασφάλισε την αρχηγία.
Βέβαια, είχε προηγηθεί, το 2001, η απόφασή του να δημιουργήσει ένα προσωπικό κόμμα (το «Κίνημα Ελευθέρων Πολιτών»), το οποίο εμφανιζόταν στις δημοσκοπήσεις ανερχόμενη δύναμη με ποσοστά έως και 24%, αλλά διαλύθηκε προτού καν δοκιμαστεί σε εκλογές. Και ο κ. Αβραμόπουλος επέστρεψε στη Νέα Δημοκρατία για να χριστεί υπουργός στην πρώτη κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.
«Κύριος τίποτα» ή «κύριος πάρτα όλα»;
Από αυτή την άποψη, καταλαβαίνουμε τώρα πια ότι παίρνει άλλο νόημα η πικρόχολη φράση του Θόδωρου Πάγκαλου, που όταν είχε τύχει να μονομαχήσει με τον κ. Αβραμόπουλο για τον Δήμο της Αθήνας, στις εκλογές του 1994, τον είχε χαρακτηρίσει «κύριο τίποτα». Η θριαμβευτική επικράτηση του κ. Αβραμόπουλου υποχρέωσε σε αναδίπλωση τον αντίπαλό του, ο οποίος διαπίστωσε ότι η «απραξία» στην περίπτωση αυτή επιβραβεύεται με δόξα, τιμές και υλικές απολαβές.
Οι λεπτομέρειες του Qatargate το επιβεβαιώνουν, με τον κ. Αβραμόπουλο να επιμένει ότι λάμβανε όλα αυτά τα χρήματα, ακριβώς επειδή δεν έκανε τίποτα!
Δεν έχει, άλλωστε, περάσει πολύς καιρός από τότε που εκδόθηκε η πράξη αρχειοθέτησης της Οικονομικής Εισαγγελίας για τις κατηγορίες ανάμιξής του στο σκάνδαλο Novartis, στην οποία αναφέρεται ότι βρέθηκαν στους λογαριασμούς του αδιευκρίνιστα ποσά, που ξεπερνούν τις 100.000 ευρώ, αλλά δεν διαπιστώθηκε συσχέτιση με την πολυεθνική φαρμακευτική εταιρεία, που είχε ομολογήσει τον χρηματισμό αξιωματούχων στη χώρα μας.
Τίποτα δεν είχε γίνει και αρκετά χρόνια νωρίτερα, το 2009, όταν ο κ. Αβραμόπουλος είχε κατηγορηθεί ότι ως υπουργός Υγείας είχε αγοράσει 16.000.000 δόσεις εμβολίων κατά του ιού της γρίπης Η1Ν1, υπερβάλλοντας τον κίνδυνο πανδημίας. Και μπορεί να έμειναν τα περισσότερα εμβόλια στα ράφια, αλλά η ζημιά δεν ήταν μόνο οικονομική. Όταν πριν από έξι χρόνια βρεθήκαμε μπροστά στην πολύ πραγματική πανδημία του covid-19, το αντιεμβολιαστικό κίνημα τροφοδοτήθηκε από τις αναμνήσεις της «φούσκας» του 2009, ακολουθώντας τον μηχανισμό που περιγράφει ο Αίσωπος στον περίφημο μύθο με τον βοσκό που φώναζε «λύκος».
Μη νομίζει, βέβαια, κανείς ότι έχει στο μυαλό του μόνο τις «απαιτήσεις» και τις «ανάγκες» του λαού. Τον Σεπτέμβριο του 2013, κατέθεσε στη Βουλή και σε άσχετο νομοσχέδιο μια τροπολογία που εξασφάλιζε τη φορολογική ασυλία μετόχων ναυτιλιακών εταιρειών μαζί με τους συναδέλφους του υπουργούς Κυριάκο Μητσοτάκη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, Ιωάννη Βρούτση και Χαράλαμπο Αθανασίου. Ήταν τόσο σκανδαλώδης η ρύθμιση αυτή, που αποσύρθηκε με απαίτηση όλων των κομμάτων, ακόμα και της Νέας Δημοκρατίας!
Η αλήθεια είναι ότι, από την πρώτη στιγμή που αναμίχθηκε με την πολιτική ο διπλωμάτης καριέρας Αβραμόπουλος, προκαλεί το ενδιαφέρον των πολιτών με τη διάθεση της υπερβολής που τον διακρίνει. Και τα λεφτά είναι το τελευταίο που τον ενδιαφέρει. Ο κ. Αβραμόπουλος είναι υπεράνω χρημάτων. Η καριέρα του είναι γεμάτη τιμητικές διακρίσεις σε πολλές χώρες, με παράσημα, μεγαλόσταυρους, αναγορεύσεις σε ιππότη κ.λπ., ενώ και τα έργα του αποπνέουν ένα προσωπικό μεγαλείο.
Δεν ξεχνάμε ότι έμεινε στην ιστορία, όταν, ως δήμαρχος της Αθήνας, έστησε το ψηλότερο χριστουγεννιάτικο δέντρο της Ευρώπης στο Σύνταγμα, το 1997, και το φώτισε με ειδική τελετή, κατακτώντας το ρεκόρ Γκίνες. Αλλά και τα κάγκελα που έστησε στα αθηναϊκά πεζοδρόμια έμειναν κι αυτά στην ιστορία, έστω και διογκώνοντας το χρέος του Δήμου.
Μικρή λεπτομέρεια: Στις 3 Νοεμβρίου 2014 ο Δημήτρης Αβραμόπουλος υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του βουλευτή της Α΄ Αθήνας, λόγω της ανάληψης των καθηκόντων του στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τη βουλευτική έδρα που άφησε κενή κατέλαβε ο Θανάσης Πλεύρης. Ο κύκλος ολοκληρώθηκε.

